Yoksul Dornapa Şiiri - Mustafa Ünver 2

Yoksul Dornapa

Dornapa’dan esti mi rüzgâr
Üşür yamaçlar, titrer çamlar
Bir kekliğin kanadı kırılır da
Ses etmez kuytudaki taşlar

Çatılar inler, bacalar öksürür
Kuru dallar bir ömür gibi çıtırdar
Ninem dizini çeker yorganına,
“Bu yel ölüm yeli,” der
Oturup ağlar.

Dornapa’dan esince gece
Ne kurda huzur var ne göçe
Bir türkü başlar soba etrafında
Bitmez, kalır hep yarıda

Çocuk susar, gölge büyür
Ay, duvara usulca düşer
Bir zamanlar göçenler gelir akla
Dornapa’dan esince ruhumuz titrer