Yoklugunda 2 Şiiri - Kiky Kiky

Yokluğunda öğrendim gecelerin ne kadar uzun olduğunu,
Bir insanın susarken bile nasıl haykırdığını…
Yokluğunda anladım, meğer sen sadece bir insan değilmişsin,
Benim yarım kalmış bütün cümlelerim,
Hiç bitmeyen dualarım,
Ve içimde sakladığım en güzel hayalmişsin.

Sen gittin…
Ardından ne kapılar kapandı ne de yollar bitti.
Ama ben, sana çıkan bütün yolları kaybettim.
Bir zamanlar adını duyunca gülümseyen yüzüm,
Şimdi adını duyunca susmayı öğrendi.
Yokluğunda ne kahvelerin tadı kaldı,
Ne sabahların eskisi gibi bir anlamı…

Biliyor musun?
İnsan bazen birini kaybettiğinde değil,
Onunla kurduğu hayalleri toprağa gömdüğünde yıkılıyor.
Ben seni uğurlarken yalnızca elini bırakmadım,
Birlikte yaşlanacağımız günleri de uğurladım.
Yokluğunda doğmayan güneşlere uyandım,
Yokluğunda hiç kimseye anlatamadığım acılarla tanıştım.

Sen şimdi belki başka sokaklarda yürüyorsun,
Başka gözlere bakıp başka hayaller kuruyorsun.
Belki de benim sana yazdığım şiirleri,
Bir başkası için gülümseyerek okuyorsun.
Ama bil ki ben, senin gittiğin o günden beri
Aynı şarkının en acı yerinde takılı kaldım.
Yokluğunda zaman geçiyor ama içimde hiçbir şey değişmiyor.

Bazen telefonuma bakıyorum,
Belki bir mesaj bırakırsın diye…
Belki bir gece dayanamaz da
"Özledim" dersin diye…
Sonra kendime kızıyorum,
Çünkü insan en çok da dönmeyecek birini beklerken yoruluyor.
Yokluğunda umut bile bana yabancılaştı,
Yokluğunda beklemek, sevmekten daha ağır geldi.

Sana kızgın mıyım?
Evet, biraz…
Ama özlüyor muyum?
İşte orası hâlâ canımı yakıyor.
Çünkü kalp dediğin, aklın verdiği kararları dinlemiyor.
Aklım gitmeni kabullendi,
Ama kalbim hâlâ kapının sesine dönüp bakıyor.
Yokluğunda kendime bin kez git dedim,
Bin birinci kez yine seni düşündüm.

Şimdi senden ne bir dönüş bekliyorum
Ne de yarım kalmış bir özrün peşindeyim.
Sadece bir gün, bir yerde,
Beni hatırladığında yüzünde küçük bir tebessüm olsun istiyorum.
"Bir zamanlar beni gerçekten seven biri vardı" de…
Çünkü ben seni kusurlarınla, suskunluğunla,
Bazen kıran, bazen ağlatan yanlarınla sevdim.
Yokluğunda bile kötü anmadım seni,
Çünkü sevdiğim insana kırgın olsam da
Hatıralarına ihanet edemedim.

Ve eğer bir gün geri dönmek istersen,
Bil ki bıraktığın yerde aynı insanı bulamayacaksın.
Belki yine sevebilen bir kalbim olacak,
Ama eskisi gibi herkese açılmayacak kapılarım.
Çünkü sen gittikten sonra öğrendim;
Bazı gidişler insanı büyütür,
Bazı ayrılıklar insanın içindeki çocuğu öldürür.

Yokluğunda seni unutmayı değil,
Sensiz yaşamayı öğrendim.
Yokluğunda ağlamamayı değil,
Gözyaşlarımı kimseye göstermemeyi öğrendim.
Yokluğunda geceleri sustum, gündüzleri gülümsedim.
Yokluğunda kendimi kaybettim, sonra kendimi aradım.
Yokluğunda seni sevmekten vazgeçemedim belki,
Ama kendimi senden vazgeçirmek zorunda kaldım.

Şimdi son bir sözüm var sana…

Ben seni kalmaya ikna edemediğim için değil,
Gitmek isteyen bir kalbi tutamayacağımı anladığım için bıraktım.

Sen kendi yoluna, ben kendi sessizliğime…
Ama unutma; herkes sevebilir,
Herkes özleyebilir,
Herkes bir başkasının hayatına dokunabilir.
Fakat herkes, bir insanın yokluğunda bile
Onu böylesine güzel taşıyamaz yüreğinde…

Ve sen benim içimde,
Ne tamamen öldün ne de yeniden doğdun.
Sadece bir şiirin en acı mısrasında kaldın.

Çünkü bazı insanlar gider…
Ama yoklukları, kendilerinden çok daha uzun yaşar.