Londra'da bir camiye bir imam gönderilmiş,
İslamı anlatacak ona görev verilmiş.
Camiyle ev arası her gün gelip giderken,
Sıkça aynı saatlerde yolculuk ederken,
Çok zaman aynı şirketinkine biniyormuş,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Fevkalade mesajlar. Etkileyici. Teşekkürler.
Nazım hikaye türüne uyan çok güzel bir şiir. Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta