Aşk İki Kişiliktir Şiiri - Ataol Behramoğlu

Ataol Behramoğlu
87

ŞİİR


243

TAKİPÇİ

Aşk İki Kişiliktir

Değişir rüzgarın yönü,
Solar ansızın yapraklar;
Şaşırır yolunu denizde gemi,
Boşuna bir liman arar.
Gülüşü bir yabancının,
Çalmıştır senden sevdiğini;
İçinde biriken zehir,
Sadece kendini öldürecektir;
Ölümdür yaşanan tek başına
Aşk iki kişiliktir.

Bir anı bile kalmamıştır,
Geceler boyu sev
..........
..........

Ataol Behramoğlu
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Derya Akgün
    Derya Akgün

    Her zaman değil öyle olsa platonik aşklar olmazdı.güzel olanıdır iki kşilk olanı

  • Orhan Mertcan
    Orhan Mertcan

    Çok güzel yazmışssınız,yüreğinize,elinize,ilhamınıza sağlık..daha güzel anlatılamazdı sanırım..Uzm.Dr.Orhan MERTCAN / cenevre

  • Bilgehan Yurtkan
    Bilgehan Yurtkan

    Aşk iki kişiliktir.
    SEN ve ben..

  • Şaban Kalyoncu
    Şaban Kalyoncu

    Hayatın güldeki anlamı
    Kırmızı ve mavi gül, aşkı iki kişiliktir, BEDEN VE NEFS, oh hayat ne güzel
    Sarı gül solmaktır HİÇLİK, OLMAK YADA OLMAMAK, aşk yokmuş gibi görünür
    Beyaz gül ebedi diriliştir, RUH, ruh var diyenler yaşadı
    Siyah gül AŞKTIR, GÖNÜL, aşk var diyenler vuslata erdi

  • Onur Bilge
    Onur Bilge

    0073 - AŞK İKİ KİŞİLİKTİR - VALS

    AŞK İKİ KİŞİLİKTİR

    Değişir rüzgarın yönü,
    Solar ansızın yapraklar;
    Şaşırır yolunu denizde gemi,
    Boşuna bir liman arar.
    Gülüşü bir yabancının,
    Çalmıştır senden sevdiğini;
    İçinde biriken zehir,
    Sadece kendini öldürecektir;
    Ölümdür yaşanan tek başına
    Aşk iki kişiliktir.

    Bir anı bile kalmamıştır,
    Geceler boyu sevişmelerden;
    Binlerce yıl uzaklardadır,
    Binlerce kez dokunduğun ten;
    Yazabileceğin şiirler,
    Çoktan yazılıp bitmiştir;
    Ölümdür yaşanan tek başına,
    Aşk iki kişiliktir.

    Avutamaz olur artık
    Seni bildiğin şarkılar;
    Boşanır keder zincirlerinden
    Sular tersin tersin akar;
    Bir hançer gibi çeksen de sevgini
    Onu ancak öldürmeye yarar:
    Uçarı kuşu sevdanın
    Alıp başını gitmiştir;
    Ölümdür yaşanan tek başına,
    Aşk iki kişiliktir.

    Yitik bir ezgisin sadece,
    Tüketilmiş ve düşmüş, gözden.
    Düşlerinde bir çocuk hıçkırır
    Gece camlara sürtünürken;
    Çünkü hiç bir kelebek
    Tek başına yaşayamaz sevdasını,
    Severken hiçbir böcek
    Hiç bir kuş yalnız değildir;
    Ölümdür yaşanan tek başına,
    Aşk iki kişiliktir.
    Ataol BEHRAMOĞLU

    VALS

    Serin bir meltemdi esen falezlerden, temmuz güneşiyle tutuşan gönlümü ferahlatan… Antalya ateşiniyle dağlanan yüreğime görünmez şebnemler serpen… Ne kadar büyük bir mutluluk ve huzur içindeydi ruhum, yerden bir evin önündeki verandada, o ulu çınarın altında gölgelenirken… Uzaklardan gelen şarkılara yaprakların hışırtıları karışırken… Bütün dünyam baştan başa sen…

    Sonra birden… Değişiverdi rüzgârın yönü! Bunaltıcı bir ortamda, kan ter içinde kalıverdim! Susuverdi asırlık çınarın yaprakları… Susuverdi yürek dağlayan Sanat Güneşi’nin eşsiz sesi… Yandı kavruldu yapraklar, çöllerinde susuz ve dayanaksız kalan zavallı yüreğim gibi… Vakitsiz yağmaya başladılar başıma, vakitsiz yağan karlar gibi… Yanan yapraklar… Yanan yüreğim, kavlayan tenim…

    Sen ellerimdin benim. Ayaklarım, kollarım… Sen yollarımdın benim. Beni elsiz ayaksız, kolsuz bıraktın. Yolsuz bıraktın… İnme indirdin yüreğime… İnme bedenime… Öylece kalakaldım!

    Dev dalgalarla boğuşur da kıyılara sağ salim ulaşırdı aşkın gemisi… Nasıl da mağrur bir edayla taşırdı ikimizi! O da bilirdi sevgimizi. Denizler de deniz fenerleri de, tüm dünya kıyıları, falezleri de… O gemi yolunu şaşırdı aniden! Kendi etrafında dönmeye başladı. Saplanıp kaldı felç olmuşçasına, denizin ortasına! Ulaşması imkânsız artık, ne kadar çabalasa da herhangi bir limana… Benim gibi… Kalbim gibi… İnanmaz, kanmaz, yaklaşamaz artık hiçbir kadına…

    Bir yabancının gülüşüne kapılıp gittin. Yörüngemden çıktın, onun yörüngesinde dönmeye başladın. Ben feleğimi şaşırdım! Senin keyfin yerindeydi, kendi feleğinde… Kendi feylinde...

    Yediğim zehir, giydiğim kefen… Cehennem yiyeceği zakkum zehri yüreğime biriken! Öyle bir zehir ki bir beni süründürür! Öldürse iyi de… Ölümden bin beter bir azaptır tattırdığı, biteviye…

    Aşk, dans etmeye benzer. Romantizm yüklü bir valse… Bir kavalye ve bir dam ister, yalnız yapılamaz. Tek ayakla yürünmez bile… Nasıl koşabilirim sensiz! Nasıl dans edebilirim! Bir ayağı yok artık bu hayatın! Bir ayağı yok bu koşunun, valsin!

    Hiçbir şey kalmadı bize ait. Ne varsa sürüklenip gitti, gidişinin ardından. Huzur, sevinç ve mutluluk veren ne vardıysa hayatımda… Bir anda boşalıverdi gündüzlerim, gecelerim. Günlerce gecelerce seninle birlikteliğim…

    Yıldızlar kadar uzaktasın artık. Yıldızlar kadar uzak, yıldızlar sayısınca okşadığım tenin… Yaptığın, bana en büyük kötülük, en fazla yapabileceğin!

    Sen benim katilimsin! Sen benim bir çocuğun bayram sevinci içinde olan ruhumun katili… El değmemiş tomurcuk gibi açılmakta olan yüreğimin… Cennet mutluluğuyla sarhoş çiğdem çiçek gönlümün… Kalan yaşanmamış ömrümün… Yazılmamış şiirlerimin katilisin!

    Ölümden başka ne yaşarım artık ben bir başıma! Ancak ölüm yaşanabilir tek başına! Aşk, sarmaş dolaş, yavaş yavaş yapılan bir dansa benzer… Birbirini duya duya… Sarılan bedenlerden ziyade ruhlardır, ayrılmamacasına… Sen o muhteşem dansın da katilisin! Bilesin!..

    Teselli edemez artık beni hiçbir şey, hiçbir kimse… Ne şarkılar ne şiirler ne pirler… Yüreğinden esmez artık nefessiz kalan ruhuma hayat veren meltemler… Ancak keder eser, gittiğin yerlerden. Ancak keder, dudaklarımı çatlatan poyraz halinde… Yanan yüreğime körük hükmünde… Çiy taneleri vurmaz artık tenime… Ancak kıvılcımlar sıçrar, dört bir yanıma… Kıvılcımlar, sensizliğe açılan yaşlı gözlerime…

    Benim doğup yaşadığım yerlerde nehirler güneye doğru akardı seninle olduğum zamanlarda… Alüvyonlar taşırdı bereket bereket… Gürleyerek akardı, yayılarak sulardı… Papatya tarlasına dönerdi Antalya ovası… Demet demet güller, sümbüller sunardı. Papatya tarlası olurdu bu topraklar… Dört mevsim bahar… Şimdi sular tersine akmakta… Getireceğine götürmekte içimde güzellikten ve sevinçten yana ne varsa…

    Üç cemre düştüğünde ne kadar şefkatle vuruyorduysa toprağa güneş, öyle vuruyordu aşkın gönlüme… Bir anda çektin kınından, zehirli bir hançer gibi sapladın ayrığın azabını yüreğime! Bir bahar sabahının romantizm yüklü güneşinin ılık eli nerde o nerde!.. Biri derde deva, biri ölüm fermanı!

    Gönlümün kafesinde büyüttüğüm sevdam karardı. Aniden alınan bir karardı, göğüs kafesimi kıran… Alıp başını gitti, mutluluklar ülkesi sandığı yere… Uçup gitti, Kaf dağının ardına… Şimdi o kırık kafesin içinde kalbimdir sessiz sessiz hıçkıran… Göğüs kafesimde garip kalan bir başına… Yaşanan aşk değildir artık… Bir kara sevda… Aşk, valse benzer… Duygusal bir dansa… Aşk değildir artık yaşanan… Olsa olsa zulümdür! Ölümdür olsa olsa!..

    Ben o verandayı kaybettim. O dört bir yanı ağaçlarla, çiçeklerle bezeli, duvarları hanımeli kaplı olan yerden evin önündeki huzur ve mutluluğu… Asma çardağının altındaki sediri, betona serili rengârenk kilimi… O çiçek kokulu aşk dolu iklimi… Asırlık ulu çınarı kaybettim. Yaprak hışırtısını, su şırıltısını… Şarkılarımı kaybettim, seninle beraber. Şimdi ne bir esinti senden ne de bir haber…

    Keşke sadece sen tükenseydin bende! Ben de tükendim senin buralardan tükenişinle… Gözden düşmüş, vazgeçilmiş, hor görülmüş, bitmiş bir vaziyette… Nasıl hazmedilir, böylesi bir hezimet sence?

    Gündüzler uzar da uzar… Atar oradan oraya yarım kalan bedenimi! Geceleri dibine kadar yaşarım. Şaşarım hâlâ nasıl yaşadığıma! Yaşamak denirse yaşadığıma… Sabaha karşı sızar kalırım bir köşede… Sabahlara kadar çırpınıp durmaktan bitap bir vaziyette… Uyku benzeri fakat asla uyku olmayan bir yarı baygınlık hali… Düş değil görülen, tamamen kâbus… Hıçkırıklara boğularak uyanmak, her seferinde… Masum bir çocuk ağlarcasına… Kimsesiz kalıp da gecelerin ortasında… Gecelerin ortasında anasını ararcasına… Dört bir yandan gözyaşları akarcasına…

    Yavaş yavaş yönünü Toroslara döner güneş… Yavaş yavaş yaklaşır dağların yamacına… Her günkü vuslatına… Usulca kısar ışığını ve yakar gece lambasını… Gecenin karanlığı çöker ruhuma. Camların kararmasıyla birlikte… Gönlümün camlarına vurmaya başlar ne yapacağını nereye gideceğini bilemeyen çılgın kalbim…

    Ben yalnız bir kelebeğim. Tek kanadı kırık bir kelebek… Hangi kelebek bir başına yaşayabilir aşkını! Işık kaynağım söndü, gidişinle… O hain terk edişinle…

    Hiçbir böcek, hiçbir kuş bir başına yaşayamaz aşkı. Rasgele bir eş seçmez kendisine. Son derece seçicidir. Sanma ki benim sevdam geçicidir!

    Ölümdür yaşamakta olduğum, yalnız başıma! Ağır çekim intihardır, ölümdür! Ölüm değil, zulümdür!..

    Aşk, muhteşem bir valse benzer… Rüya gibi bir dansa… Dans edemez olur diğeri, eşi olmasa…

    Vals iki kişiyle yapılır. Kavalye ile dam her notada, her adımda, yüz yüze, göz göze hareket halinde birlikte…

    Aşk vals gibidir. Vals için gereken iki kişidir. Biri erkek biri dişidir. İkisi de iki kişiliktir. İki kişilikse, yaşanan dört mevsim bahardır.

    Tek kalınırsa, ağır çekim intihardır.
    ***
    Onur BİLGE
    ŞİİR FISILTILARI - 0073

  • Nilgün Seyhan
    Nilgün Seyhan

    İkinci kişiyi aramakla geçiyor ömrümüz.... Çok güzeldi...

  • Temel Kurt
    Temel Kurt

    yukarıdan yorumlayan yurdum şairleri
    ah ki o çiçek
    ah ki ne kırmızıydı
    ...

  • Habibe Merih Atalay
    Habibe Merih Atalay

    Aşk karşılıklıysa yaşanası değilse öldürücü: olabilir, doğrudur.

    Aşkın taraflarından biri sahayı terk edince 'Değişir rüzgarın yönü' evet,
    'Bir anı bile bırakmaz ardında', 'Avutulamaz', 'Yitik bir ezgisindir',
    susmuştur müziğin aniden son notasını en şiddetli ölçüde vurarak...

    Oysa aşk bitmemiş ara vermiştir!

    Yeni bir tarafla girilir yeniden hiç bilmediğin bambaşka bir sahaya,
    o sustuğu sanılan müzik ağırdan bir senfoni gibi başlar sabırla dinlemesini bilene.

    Görürsün ki aşkın nesnesi değişmiş özü tükenmemiştir.

    Ve bir gün bakarsın... düşlerinde camlara sürtünen o çocuk neşeyle atılır kollarına.

    Neden olmasın? Olmaz diye bir şey yok, bu da doğrudur.

    Ancak bu şiirselliğin sonu mudur, elbette değil.
    Acıyı bal eyleyenlerin maharetiyle şiirdir sonsuz aşk ve kitleseldir.

  • Nur Met
    Nur Met

    ölümdür yaşanan tek başına aşk iki kişiliktir...

  • Selin Hançerli
    Selin Hançerli

    Cok iyisiniz size hayranim bayim

TÜM YORUMLAR (104)