Yılmaz Örmeci Şiirleri - Şair Yılmaz Örmeci

Japonya’da dördüncü yüzyılın sonlarıydı
Nintoku Japonların İmparatorlarıydı

Bir gün çıkarak baktı sarayın kulesine
Dikkatle göz gezdirdi halka ve ülkesine

Yazık oldu milyarlarca insana
Yazık oldu insanlığa ve tüm dünyaya
Binlerce yıldır istemeden
Ya da bilmeden teslim ettiler
Tanrı’nın dinini dinbazlara,
Dinden geçinen yobazlara

Bir çocuk oynarken deniz kenarında aniden
Ayakkabısı denize düştü, kayboldu birden,
Kumların üstüne yazdı: “Bu deniz bir hırsızdır.”
…
Az ötede bir balıkçı ağları çekiyordu
Birçok balık, inci, mercan tekneye doluyordu

Bu derdime bir çare bul efendim
Asma güzel yüzünü gül efendim
Yetmez mi bu firak, bunca ayrılık?
Bir gün bana çıkıp da gel efendim.

Gam, kasavet dert kederle bezendim

Adam ilk kez gittiği küçük bir kasabada
Bir çocuk gördü yalnız, oturan arabada

“Affedersiniz” dedi “Uzaktan geliyorum
Parkın karşısındaki fırını arıyorum

Başınızı azıcık siyasetten kaldırıp gökyüzüne, sonra da toprağa bakın. Gökyüzü büyük bir hızla kirleniyor, toprak verimsizleşiyor, ürünlerin eski tadı da, besin değeri de yok. Bu gidişle elli yıla kalmadan insanlık kendi eliyle yok olacak. Toprağın bilinçsiz kullanımı, aşırı hormon, kimyasal maddeler, gübre kullanımı ve erozyon ile yeryüzünde insan nüfusunu besleyecek toprak kalmayacak. Besinlerimizde ve sularımızda inanılmaz zararlı maddeler kullanılıyor. Kutuplarda, açık deniz ve okyanuslarda maden ve petrol aramaları, kimyasal ve nükleer atıklarla kirlenmeler, balık ve deniz ürünlerinin aşırı ve bilinçsiz avlanması sonucu denizlerimiz bile verimsizleşti. Her yıl karada, havada ve denizlerde onlarca hayvan türünün nesli tükenmekte.

Hem dünyada, hem Türkiye’de sanat çalışmaları büyük bir hızla azaldı. Sanatın her dalına sahtekarlar, eser hırsızı intihalciler ve kumpasçılar dadandı ve bilinen kaynaklardan teşvikler aldılar. Televizyonları eğitici ve faydalı yönü bulunmayan diziler, eğlence programları ve şiddet içerikli filmler sardı. Ne dünyada bir Picasso, bir Charlie Chaplin, ne Türkiye’de bir Mimar Sinan, bir Dede Efendi yetişmiyor artık.

Dinler dini temsil ettiğini iddia eden din adamları ve ruhbanlar tarafından asıl yolundan ayrıldı, sanki her din adamı kendi dinini yok etmekle görevlendirildi. Tanrı’nın insanlara barış, huzur ve esenlik için gönderdiği üç büyük kitabi din olan Müslümanlık, Hristiyanlık ve Yahudilik asıl görevleri ve varoluş nedenleri yerine daha çok insana hükmetmek ve daha zengin olmak için dünyayı kana bulamakta. Her üç dinde de iyilik karşılığında verileceği vaad edilen Cennet de, kötülükler karşısında verilecek olan Cehennem de insanların büyük kısmını iyiliğe yönlendiremiyor, kötülüklerden vazgeçiremiyor. Oysa dinin temel amacı mutlaka “Güzel Ahlak” tır.

Sensiz soğuk geceler
Dışarda kar yağıyor
Tir tir titriyorum bak
Elim ayağım donuyor.

Buz gibi yatağım

Senin kahve gözlerine bakıp kahve içmekti
Dünyada en büyük arzum, umudumu kesmedim.
Kahve kahve bakarken sen, şu kalbimi açmaktı
Israr ettim, hep reddettin, hiç yüzümü asmadım.
…
İşte bugün sen de bekar, ben de bekar kaldık ya

Ettiğim bir söz yüzünden
Küsüp gittin canım benim
Yüreğimi ta özünden
Kesip attın canım benim.
…Canım benim canım benim
…Dağlarda reyhanım benim

…Aşkım, bir tanem, her şeyimsin sen benim
…Ruhum, can tanem, gözbebeğimsin benim

Gözünden akan inci tanelerine
Kıyamam sakın, düşmesinler yerlere
Bir gün gidersen bensiz yaban ellere