Yeter Artık ...yeter Şiiri - Aytaç Başkan

Yeter artık, yeter…
İnsanların yüzüne bakıp da
hangisi gerçek, hangisi yalan
diye düşünmekten yoruldum.
Bir selamın içinde hesap,
bir gülüşün ardında çıkar,
bir dostun sözlerinde ihanet…
Nereye dönsem aynı hikâye,
değişen yalnızca yüzler,
değişmeyen hep aynı yara.
Ben insanları oldukları gibi sevdim,
kusurlarını görsem de sustum,
yanlışlarını bilsem de anlamaya çalıştım.
Bir kalp kırılmasın diye
kendi kalbimi susturdum kaç kez,
kimse üzülmesin diye
üzüntümü içime gömdüm.
Peki, ben ne istedim ki?
Biraz samimiyet,
biraz vefa,
söylediği sözün arkasında duran
bir çift yürek…
İnsanın insana yük değil,
sığınak olduğu günler istedim.
Ama herkes bir başka yüz takmış,
herkes kendi gerçeğini saklamış.
Kimi dostum deyip sırtımdan vurmuş,
kimi yanındayım deyip
en zor günümde ortadan kaybolmuş.
Ben de her gidişin ardından
kendimde bir eksik aramışım.
Oysa bazı insanlar giderken
yalnızca kendilerini götürmezmiş;
güvenini de alırmış insanın,
bir daha kolay kolay açılmayan
kapılar bırakırmış geriye.
Yeter artık, yeter!
Her güzel söze inanıp
sonunda kendimden şüphe etmekten,
herkesi kendim gibi bilip
aynı yerden defalarca incinmekten…
Benim de bir sabrım var,
benim de yorulan bir kalbim.
Her susuşum razı olduğumdan değil,
bazen anlatacaklarımın
anlaşılmayacağını bildiğimden.
İnsan olmak bu kadar mı zor?
Birini severken çıkar gözetmemek,
bir söz verirken yalan söylememek,
birinin gözyaşını görüp
başını başka tarafa çevirmemek…
Neden herkes haklı çıkmak ister de
kimse bir başkasının yarasını anlamak istemez?
Neden dillerde binlerce güzel söz var da
kalplerde o sözlere yer yok?
Neden bir insanın kıymeti,
onu kaybettikten sonra anlaşılır?
Ben artık kalabalıklardan değil,
kalabalıkların içindeki yalnızlıktan yoruldum.
Herkesin konuştuğu ama kimsenin dinlemediği,
herkesin güldüğü ama kimsenin
bir başkasının acısını görmediği
bu dünyadan yoruldum.
Çünkü ben kusursuz insanlar aramıyorum,
yanlışını kabul edecek kadar dürüst,
sevgisini çıkarına değişmeyecek kadar gerçek
bir insan arıyorum.
Ama o güne kadar
herkese kalbimi açmayacağım.
Çünkü öğrendim;
iyi niyet, yanlış ellerde
insanın kendine verdiği en büyük zarara dönüşebiliyor.
Yeter artık, yeter!
Ben kimsenin yalanına sığınak,
kimsenin çıkarına basamak olmayacağım.
Bundan sonra beni sevenin sözüne değil,
zor günümde gösterdiği yüzüne bakacağım.
Ve bir gün sorarlarsa bana,
“Niye bu kadar değiştin?” diye…
Anlatmayacağım.
Çünkü bazı acılar anlatıldıkça değil,
insanın içinde sustukça büyür.
Ben artık kimsenin sözüne kanıp
yüreğimi ortaya koymayacağım.
Herkesi kendim gibi sanıp
kendi kalbime ihanet etmeyeceğim.
Çünkü beni en çok düşmanlarım değil,
dostum diye sarıldıklarım yaraladı.
En çok güvendiklerim yıktı beni,
en çok inandıklarım inancımı tüketti.
Ben yaralarımı saklarken
onlar hangi yaramdan vuracaklarını öğrendiler.
Ama asıl acı ne biliyor musun?
Ben hâlâ insan kalmaya çalışırken,
insan sandıklarımın
insanlığından şüphe eder oldum.
Yeter artık, yeter!
Benim de bir kalbim var,
her ihanette biraz daha eksilen…
Benim de bir sabrım var,
tükendiğinde geriye tek kelime bırakmayan…
Ve artık kimseye kendimi anlatmayacağım
beni kaybeden kendi yoluna baksın.
Ben herkese yetişmekten vazgeçtim,
biraz da kendime yetişeceğim.
Çünkü bir gün herkes gidebilir,
herkes verdiği sözü unutabilir…
Ama insan, aynaya baktığında
kendi yüreğinden utanmamalı.
Benim kaybettiğim insanlara değil,
onlarda aradığım insanlığa yanıyor içim.
Ve işte benim son sözüm:
Beni kırdınız diye taş olmayacağım,
sizin gibi olmak için kalbimi karartmayacağım.
Siz insanlığınızı kaybettiğiniz yerde
ben canım yana yana insanlığımı korudum.
Şimdi söyleyin…
Hangimiz gerçekten kaybetti??????