Yaramı sarma

YARAMI SARMA

Yaramı sarma…

Bırak kanasın.

Çünkü bazı yaralar
iyileşmek için değil,
kimlerin açtığını unutmamak için taşınır.

Sen şimdi
geçmiş olsun deme bana.

Geçmiş olsun diyecek kadar
masum değilsin.

Bu yaranın içinde
senin sesin var,
senin gidişin var,
arkandan kapanan bir kapının
ömrüm boyunca sürecek yankısı var.

Yaramı sarma…

Dokunma.

Bir zamanlar
ellerine güvenmiştim.
Şimdi ellerin değdiğinde
iyileşmekten değil,
yeniden kırılmaktan korkuyorum.

Ben acımı sevdim.

Çünkü acım
senden geriye kalan
tek dürüst şeydi.

Sen giderken
bana bir hiç bıraktın.

Ben o hiçliği
gecelerce büyüttüm.

İçimde bir mezar yaptım
ve adını koymadım.

Çünkü bazı insanların adı
mezar taşına bile yakışmaz.

Yaramı sarma…

Bırak biraz daha kanasın.

Belki bir gün
bu kan kurur da
seni sevdiğim güne
lanet etmeyi bırakırım.

Ama bugün değil.

Bugün içimde
sana ait ne varsa
tek tek yakıyorum.

Fotoğraflarını değil…

Hatıralarını.

Sözlerini değil…

Sana inanan tarafımı.

Ve en sonunda
kendimi senden kurtaracağım.

Öyle bir gideceğim ki
ardımdan bakarken
“Bu adam ne zaman değişti?” diyeceksin.

Değişmedim.

Sadece seni sevmekten
vazgeçtiğim gün
kendime geri döndüm.

O yüzden…

Yaramı sarma.

Bırak acısın.

Bırak içimdeki son izini de
kanaya kanaya söküp atsın.

Çünkü ben artık
iyileşmek istemiyorum senden.

Ben senden kurtulmak istiyorum.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ
09/09/2026