Yara Şiiri - Fatih Yılmaz Zuhuri

Kara yıl, bin dokuz yüz on sekiz.
Epeyimiz olmuş muhacir, kalanlar esiriz.
Çoğu yaşlı, çocuk, gazi ve kadınlarla;
Başsız kaldık, gariban, bir başımıza.
Erlerimiz cephelerde, çoğu esir;
Yollarını beklerken, geldi çattı musibet, belâ.

Acı bir ses, bir inilti uzaklarda;
Bir tren sesi yansıyor taş duvarlarda.
Haykırıyor haykırıyor, adeta inliyor;
Ardında nice çığlıklar saklıyor.
Nice hayaller, nice hayatlar…
Ve bir dere su yerine kan akıtıyor.

Yüzlerde garip bir gülümseme var sanki;
Biraz yaklaşınca acıdan belli ki.
Kiminin bağrında mızrak, kiminin kazık;
Kimi baltalanmış yerde, kimi yanık.
Kıymışlar canlara, kıymışlar, gözlerim tanık.

Ortalık yangın yeri, her yer duman.
Yükseliyor ruhlar, acı bile duymadan.
Yıkılmış evler, harabe köyler;
Türlü türlü işkence görmüş bedenler,
Ve bir gül kokusu sarmış etrafı:
“Ahh, ölüm ne güzel, yaşamak keder!”

Acı haber tez duyulur derler ya;
Figanlar ulaştı mı başka diyarlara?
Göç göç oldu, yollara dizilip gidenler.
Biz bu hâldeyken acep ne hâldeler?
Yandı, yandı bağrımız, yakılsın ağıtlar!
Diner mi bu acı, bu yangın, söyleyin erenler?

Ey muhkem kale, ey çifte minareli
Yakutiye, saat kulesi, ey ulu cami!
Nasıl dayandınız bu zulme,
Nasıl yıkılmadınız böylesi vahşetle?
Söylesin tabyalar, bu ova, bu dağlar:
Tanık olmuşlar mı hiç böyle melanete?

Oyy, yandı yüreğim, yandı ciğerim!
Böyle bir ihanet duymadım, görmedim.
Kalkın hele yatırlar, kalkın ey ulular:
Abdurrahman gazi, Emir şeyh, Saltuklar!
Bu nice yatmaktır, bu neyin bedeli?
Size emanet değimliydi bu canlar?

Olan oldu giden gitti ağalar.
Savaşa savaşa geldi şanlı Karabekir, paşalar.
Yazar artık tarih şehitlerimizi rakamlarla.
Ey gelecek nesiller, şunu iyi bilin ama:
Bilin ki, Çanakkale ne kadar büyük zafer ise,
Sarıkamış, Erzurum o kadar YARA!