Karanlık içinde kandil yakmadan,
Kendi kusuruna dönüp bakmadan,
Gönülden bir pınar sessiz akmadan,
Ağyâr belli olmaz, yâr belli olmaz.
Bir lokmayı hakça bölüp vermeden,
Yoksula kapıda sofra sermeden,
Azalan ambardan bolluk dermeden,
Ziyan belli olmaz, kâr belli olmaz.
Övgüye değil de Hakk'a tapmadan,
Melâmet yoluna gönlün sapmadan,
Kimseye demeden hayır yapmadan,
Şeref belli olmaz, ar belli olmaz.
Bir gönül yıkarsan taşla duvarla,
Yetmez bin mescit de kursan mimarla.
Ölçülmez o saray yerle diyarla.
Geniş belli olmaz, dar belli olmaz.
Kefenini giyip sağken yatmadan,
Adını sanını pula satmadan,
Ölümü bir şerbet gibi tatmadan,
Yokluk belli olmaz, var belli olmaz.
Ömür boyu ağyâr dışarda sandım,
Kapıya sürgüyü vurup dayandım.
Ağyâr bendim meğer, yeni uyandım.
Ağyâr belli oldu, yâr belli oldu.
Mahmut Kasapoğlu
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 10:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!