Yâr-ı Özge Şiiri - Maraşlı Osman

Dil-i bî-çâremde yeşeren nâmın ile ey yâr,
Ne kaide tanır bu feryâd, ne kânuna sığar.
Sıra sıra bende çekmeye gücüm yetmez iken,
Dökeyim cümle ahvâli pâyine bir nefeste nigâr.

​Sen ki bir şâm-ı şerîfin en dâir, en pâk yanısın,
Cümle kesretten sıyrılıp vahdete râm olansın.
Hurûf-ı nâmından akar içime bir bahr-ı hâmûş;
Sessiz, nîm-şebde derin ve bî-pâyân bir hâmûş...

​Lems etsem kırılır sanırım şu şeb-i târâna,
Lems etmezsem noksan kalır bu can, erir yana yana.

​Lisan-ı cihân aciz kalır tavsifine bî-çare,
Sen'i yâd eylemek, yıldız düşmesidir dil-i zâre.
Başka bir çarh-ı felek gizlidir nigehindeki efkârda,
Halkın bildiği mîna-yı maviden fersah fersah uzaklarda...

​Ne zaman adını yâd eylesem nâm-ı şerîfinle,
İnce bir sızı yayılır derûn-ı dilime hüzünle.
Hem yakar canımı âteş-i aşkın ile dermânsız,
Hem can katara canıma, eyler beni bî-amansız.

​Gayrı bir âlem, gayrı bir dergâhtır bende nâmın,
Serbest bıraktım kelâmı bu gece, irşâdı olsun destinin.
Hangi mikyas tartabilir sîne-i pür-sûzumdaki seni?
Bulunmaz bu cihanda canandan öte bir özge yâr, bilesin...

​Ben ki senin cemâlinin tecellî ettiği
O bî-nihâye rüya-yı vuslatta bir divaneyim.