Afitap II Şiiri - Maraşlı Osman

Gözlerinin değdiği her yer,
Dünyadan bir parça kopup da
Bana sığınmak ister... Afitap.
Bir Aşk arardı ruhum;
Sadece bir Aşk,
Şu yorgun coğrafyalarda, şu yorgun semalarda,
Ve buldu seni; taşa yazılmış ezberleri bozan bir hüzünle,
Gözlerinin değdiği yerde başlar kelimelerim
Gözlerinin değdiği yerde başlar hasretim
Bir solukta inip göğsüme yerleşen o ağır ve tatlı sükûnetle.

​Sen gönül bahçemin en mahzun,
en cüretkâr Afitabı,
Yüzün, karanlığa uzatılmış ilk ve inatçı lamba misali.
Karanfil kokulu bir akşamüstü gibi iniyorsun ömrüme,
Ne zaman adını ansam,
İçimdeki bütün nehirler yatak değiştiriyor,
Bütün yollar sana çıkmak için dar geliyor ruhuma...

​Biz ki vuslatın eşiğinde kekremsi birer kelimeyiz..
Beraber ayrılığın o keskin rüzgârında,
Savrula savrula büyümedik mi?

Şimdi ellerimiz değmiyor birbirine —hâlâ ürkek, hâlâ ilk defa—
Ve zaman, o azılı hırsız, kapıda durmuş bizi izliyor... Afitap
Biliyorum; ne sensiz bir nefes var gövdemde,
Ne de benden içeri bir yolun var yürünecek.

Yüzünün aydınlığında eriyen bu ebedi vuslatta
​Artık, sığınamam da sana..