Yangın bıçağı Şiiri - Bahtiyar Cm

Işığı kesilmiş bir fırtına içimde,
Sesinin çekildiği her yer külden bir uçurum.

Dokunsam kanayacak sanki hatıran,
Sussam, göğsümün ortasında patlayan bir çığlık.

Belki yalvarırcasına, belki uzayan yollara inat,
Gözlerimin ardında büyüyor bu devasa yalnızlık.

Ama bil ki Kerbela’da bir damla su gibi özlüyorum seni,
Bir ömrü yakmaya yetiyor içimdeki bu susuzluk.

Ne sığınacak bir gölge var artık, ne durulacak bir liman,
Kırıldı içimdeki o en ince, en narin dal.

Avuçlarımda kalan yalnızca senin yokluğun,
Kendi karanlığında boğulan bir ömrün ahı.

Her nefeste daha derin bir bıçak gibi batan
Sessizliğin ağırlığı çöküyor omuzlarıma.

Gözlerinin kıyısında kaybolan bir ömür var,
Ve her gece yeniden başlayan o kimsesiz sancı.

Sözlerin bittiği yerdir bu derin çıkmaz,
Düşlerimin yere döküldüğü, kırıldığı an.

Gözlerimi kapatsam da silinmiyor yüzün,
Ruhumu kavuran, dinmeyen bu amansız yangın.

Zamansız bir ayaza bürürünür içimdeki her iz,
Kimse duymaz göğsümde dövünen bu sessiz denizi.

Uzaklık bir taş gibi oturur göğsümün ortasına,
Eriyor benliğim, dönüyorum savrulan bir küle.

Umut, bir kuşun kanadında kırılıp düşerken yere,
Tek bir bakışın zihnimde yankılanır, susturulmuş bir çığlık gibi.

Geceler boyu büyüyen bu kimsesiz hasret,
İçimde hiç sönmeyen, canımı yakan o tek hakikat.

Şimdi hangi göğe baksam yüzün tütüyor duman duman,
Çekiliyor içimdeki son nefes, son direnç, son zaman.

Aşk dediğin buysa eğer, külü bile kalmayan bir infaz,
Koydum avuçlarına ruhumu, ister yaşat, ister tamamen ez.

Daha ne kadar eksilebilir bir insan bir yokluğun koynunda,
Kayıp bir ömrün mühürlü son sayfasıdır bu feryat.

Adını fısıldayıp sustuğum o son nefeste bile,
Hâlâ aynı yangında, hâlâ Kerbela kadar çaresizim sana.