Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yalnızlık iliklerine kadar işler.
Bazen, özlersin
Sonra elini uzatırsın boşluğa
Sanki o gelecekmiş gibi gelir o anda
Ama gelmez!
Neden diye sorarsın kendine
Ama nafile...kutlarim bu güzel ve hos siirin sahibi degerli saire,yi! yüreginize saglik...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta