Yalan Umut Şiiri - Kasım Kobakçı

Her bir güne başlarken biz, yalan bir umut kurarak,
Sığ sulara dalıyoruz, engin denizler sanarak,
Aynalara küsüyoruz, kendi yüzünden kaçarak,
Kimse bilmez içimizi, kanayan yara gizlenmez,
Gözyaşıyla sulansa da, kuruyan dal filizlenmez,
Sahte gülücükler ile, kirlenmiş ruh temizlenmez,
Bir kafesin içindeyiz, bize dar gelir bu hayat,
Çürümüştür düşünceler, inançlar artık çok bayat,
Fırlatıp at maskeleri, ruhunu göklere uzat.
Kabuğunu kırmak için, acı çeken kalp usanır,
Yıkılan eski bedenden, yepyeni bir ruh uyanır.
*
İnsan olmak çok ağır yük, sırtında taşınmaz bedel,
Çırpınırsın karanlıkta, uzanmaz ki sana bir el,
Fırtınalar kopar içte, yıkar geçer zalim bir sel,
Doğru bildiğin her yolda, yürümelisin sen yavaş,
İçindeki iblis ile, başlar acımasız savaş,
Kazanmadan durmak olmaz, bu yollarda verilse baş,
Kendi gücünü bulursan, kalkar üstünden dert keder,
Özgür ruhun kanatlanır, bulutları delip geçer,
Aydınlık bir ufka doğru, yepyeni bir rota çizer.
Yenilenme sancısıyla, sahte beden parçalanır,
Ateşlerde pişen yürek, küllerinden güç kazanır.
*
Bedenimiz tapınaktır, kıymetini bilmez insan,
Dünyaları verseler de, sağlık yoksa her şey yalan,
Acı çeken bir bedende, bulunmaz huzurlu bir an,
Huzur dua eden kalpte, sessiz bir köşede yalnız,
Koşulsuz bir sevgi ile, iyileşir her yaramız,
Başka türlü mümkün olmaz, tükenir bütün sabrımız,
Her gün aynı döngüdedir, uyanır aynı yüz görür,
Farkında olsa da insan, değişmekten korkup yürür,
Kendi kurduğu zindanda, paslanarak sessiz çürür.
Aynı olmaz hiçbir yara, kanadıkça hep katlanır,
Bu cehennem döngüsünde, insan her gün zor sınanır.
*
Bir mücadeledir ömür, asla bitmez bitmeyecek,
Yırtıp atmadığın masken, her gün seni gizleyecek,
Yenilenmek acı verir, bu gerçeği kim bilecek?
Eksik kalmak bir erdemdir, tam olanlar boşa koşar,
Yanılgılar denizinde, boğulmadan nasıl yaşar?
Kendi kabuğunu kıran, sınırları elbet aşar,
Saygı duymak gerek önce, kendi cılız varlığına,
Işık tutmalısın her an, ruhunun karanlığına,
Katlanmalısın sabırla, dünyanın bu darlığına.
Sahte dostluklar çökerken, asıl yüzler aydınlanır,
Hakikate eren insan, yalan dünyadan bulanır.
*
Değişim sancılı geçer, her bir hücren ağlayacak,
Eski günlerin hasreti, yüreğini dağlayacak,
Belki de bir damla yaşın, deniz olup çağlayacak,
Boğulacak gibi olsan, tükenip bitse de nefes,
Sana duvarlar örecek, etrafındaki her kafes,
Kurtuluşu dışta arar, kör karanlıkta her heves,
Oysa inşası ruhunun, çok derinde başlar biter,
İğneyle kuyu kazar da, uslanmayan akıl yiter,
Geri dönmek yok bu yoldan, çekilen acılar yeter.
İbre vurur tam canına, yalan sevgiler dışlanır,
İnsan dediğin bu varlık, saf acısıyla donanır.
*
Yenilenmek denen süreç, bitmeyen bir işkencedir,
Gündüzleri sahte geçer, asıl hesaplar gecedir,
Soruların cevapları, çözülmeyen bilmecedir,
Tek başına doğar insan, yine tek başına ölür,
Birlikteyiz sanan akıl, sonunda hüsranı görür,
Zamansız esen rüzgarlar, bütün umutları sürür,
Tanrı'ya yakarır eller, sığınacak bir yer arar,
Parçalanmış duvarları, insan yine kendi sarar,
Biten her eski hikaye, insanı derinden yorar.
Bitti sanılan her savaş, içte gizlice saklanır,
İbre kana dokundukça, ölü ruh tekrar şahlanır.