Yakarım Geceleri Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Gözlerimin ardındaki
zifiri perdeyi kaldırmak için
ceplerimde sakladığım
son kıvılcımı sürüyorum kâğıda.
Karanlık,
pencerelerin camlarına tutunan
sırdaş bir canavar gibi;
soluğunu ensemde hissettikçe
tutuşturuyorum zihnimin saçaklarını.
Bir mum gibi erimek değil amacım,
fitili kökünden koparmak,
odanın köşe bucağında çökmüş duran
o koyu sessizliği kavurmak.

Per perdah devrilen saatlerin
külü dökülüyor halının üzerine,
zamanın paslı çarkına
kibrit çakıyorum gözümü kırpmadan.
Her kıvılcımda parıldayan,
duvardaki o tanımsız gölge
boy boy uzuyor;
içimdeki ürpertiyi tutuşturup
bir meşaleye dönüştürüyorum.
Korkunun üstüne basarak yürüyorum
harıl harıl yanan odanın ortasında,
gecenin siyah cübbesini ateşe verip
aydınlığı zorla söküyorum bağrından.

Sokak lambalarının cılız ışıklarına inat
tutuşuyor gökyüzünün tavanı,
penceremden dışarı taşan bu kızıllık
sokak kaldırımların eritiyor.
Göz beyitlerimde saklı duran o eski,
küflü hatıraları fırlatıyorum alevlere,
her biri çıtırtıyla yanarken
çıkan duman boğazımı tıkıyor
ama vazgeçmiyorum.
Yanmalı ne varsa düne ait,
külsüz fırının karnına atar gibi;
gecenin o kibirli, o zifiri yalnızlığını
kor bir yığına çeviriyorum.

Parmaklarımın ucundan sıçrayan
kıvılcımlar tutuyor kentin eteklerini,
karanlık kaçacak delik ararken
sıkıştırıyorum onu sokak aralarında.
Gece dediğin bir örtüydü üzerime dayatılan,
yırtıp yakıyorum kumaşını;
ne dumanından kaçıyorum artık
ne de elime sıçrayan sıcak közden.
Bütün uyuyanların uykusunu dağlayan
bu hararet benim imzamdır,
şehrin en yüksek çatısına çıkıp izliyorum
küle dönen o siyah boşluğu.

Alevler çekildiğinde geriye sadece
ayazın beyaz tortusu kalacak,
fakat o simsiyah heybetinden
eser kalmayacak bu zifiri vakitlerin.
Şafağa kadar yakılacak
ne kadar zifir varsa
hepsini katıyorum ateşe,
kendi küllerimin üstünde doğrulan
anka gibi dikiliyorum penceremde.
İşte böyledir benim hesabım karanlıkla,
pes etmem o ağır sükûnete;
geceleri kökünden yakar,
gündüzü kendi ateşimle doğururum baştan.