Yalan Şiiri - Rasimin Gönül Dili

İnsan olmak bazıları için zor, dostum,
Çünkü adamlık ister, omurga ister,
Günün rüzgarına göre yön değiştirmeyen bir yürek ister.
Onlar ise üç kuruşluk menfaat uğruna,
Bir nefeste satarlar en yakın bildiklerini.
Arkadan hançerlemeyi marifet sayar,
Düşenin üstüne basarak yükselirler göğe.

İnsan olmak bazıları için zor, dostum,
Çünkü merhamet sadaka değil, karakterdir.
Yarasını sarmak yerine tuz basarlar garibe,
Gözlerindeki o kör karanlığı aydınlık sanırlar.
Biz payımıza düşen acıyla yoğrulduk,
Onlar ise başkalarının külüyle ısındılar.
Ne utanmayı bilirler ne de kul hakkını;
Yüzlerindeki o kalın boyayla,
İnsan arasına çıkıp gezmeyi hüner sanırlar.

Bırak, ne halin varsa görsün o zavallılar.
Biz yaramızı sarmayı da biliriz,
Yalnızlığın o ağır yükünü omuzlamayı da.
İnsan olmak zor göğüs germesini bilene,
Ama insan kalmak...
İşte asıl yiğitlik, asıl madalya odur bu yalan dünyada.

Yalan,
Öyle bir zehir ki damarlara yürüyen,
Fark ettirmeden öldürür insanı içeriden.
Önce bir tebessümle başlar o oyun,
Sonra boynuna dolanan o görünmez ip olur.

Kaç kere inandım biliyor musun?
Kaç kere kör kütük bağlandım o boş vaatlere?
Her "asla" kelimesi bir hançer gibi saplandı sırtıma,
Her "seninleyim" yemini bir başka uçuruma itti beni.
Meğer her şey bir tiyatro sahnesiymiş,
Ve ben, perdenin arkasındakileri görmeyen o tek aptal.

İnsan nasıl kıyar bu kadar kolay bir aşka?
Nasıl bu kadar rahat harcar bir ömrün emeğini?
Yalanla örülen o saraylar şimdi başımıza yıkıldı,
Geriye sadece dökülen maskeler ve pis bir koku kaldı.
Artık ne inancım kaldı kimseye ne de emanet edecek bir yüreğim;
Çünkü bu dünyada en ucuz şeymiş meğer,
Bir başkasının gözünün içine bakarak söylenen o yalanlar...