Yağmur Şiiri - Mevlüt Bektaş

Umut var, zamanlardan bir günde.
Sonbahar doldu, içime.
Ne yağmuru eksik oldu, gönlümün.
Ne de gideni.

Ağır ağır, düşerdi, mevsimde yaprak.
Ağırdı, sensizlikle, yaşamak.
Göçmen kuşları vardı,
Güzdü ve sonda olsa bahardı.

Bulutlar ulu orta, kendini yakardı.
Toprak kokusu, içimi sarardı,
Hazırlanırdı çiğ damlası güne,
Papatyalar, ardın sıra, dağlara koşardı.

Bu mevsim en sevdiğimdi.
Bu mevsim sen gibiydi.
Bu mevsim, yağmur kokardı,
Bu mevsim, her rengiyle, sana tapardı.

Sonra bitti, sen gittin, herkes gitti.
Küflü sabahlara uyanır oldum.
Dilimde, paslı bir demir, tadı.
Penceremin önünde, uzayan yollar.
Bildiğin ıssız, bildiğin kahverengi bir sarı.
Anladım o zaman, sonbahardı.
Anladım o zaman, ölmekmiş diğer adı…