Yağmur Şiiri - Şevval Öztürk

Yağmur yağıyor gene
İnsanlar kaçışıyor.
Şemsiye açıp öyle yürüyorlar daracık sokaklarda
Sanki yağmurda bir şey varmış gibi!

Ben gene ağlıyorum.
Kimse bilmiyor ağladığımı.
Çünkü yağmurlar gözyaşlarımla birleşiyor, anlamıyorlar.
Hıçkırıklarımı bastırıyorum içimde, haykıramıyorum!

Yağmurdan neden kaçıyorlar ki?
Islanmaktan neden korkuyorlar?
Yağmuru neden bu kadar değersiz kılıyorlar?
Yağmurun onlara ne kadar iyi geleceğini bilmeden, cahiller!

Yağmur yağıyor, şimşekler çakıyor.
Aynı gözyaşlarım ve kalbim gibi.
Yağmur yağarken, şimşekler çakarken,
Hiç dinmiyor gözyaşlarım ve kalbim!