Ya Hayy!
Kalbimi dirilt, günde bin defa ölen kalbimi,
Ölmüş bedenime ruhum artık yetmiyor.
Sen dokun kalbime, ey cana can veren
Sensin sığınağım, ma'budum, ilâhım!
Dünya bir fırtına, dalgaları içime vurur,
Her dalga biraz daha söker beni kendimden.
Kimi zaman bir liman, sessiz ve durgun
Kimi zaman ruhumu esir alan bir sürgün
Ölümün gölgesi düşerken can evime,
Çaresizlik düğüm olur iki bileğime.
Bekleyiş... İçimde tükenmeyen o uzun yol,
Gözlerimde bir hasret, bağrımda dinmeyen kor
Kül olmuş tenime sor, nasılmış yanmak,
Ölmeden önce ölümü içinde taşımak.
Her nefes bir arayış, her susuş bir niyaz,
Sensiz hiçbir yolun sonunda vuslat olmaz.
Ya Hayy!
Sönerken içimdeki kandil, sen üfle bir nefes;
Gamdan dağları aşırır senin bir "Kün" deyişin
Yusuf'u kör kuyularda yalnız bırakmayan kudret
Uzat elini ey ruhuma can üfleyen...
16.11.2026
Simya Nuran AksoyKayıt Tarihi : 18.11.2026 22:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!