Vecd Şiiri - Simya Nuran Aksoy

Göklerin kubbesinde söndü fani fenerler
Gece, kendi derunî aynasına eğildi
Sustu dünyayı yoran o kapkaranlık sesler
Anladım ki bu sükût beşer işi değildi

Süzüldü ruhuma gayb şarabının neşesi
Kırıldı sinemdeki o dar zaman kafesi
Vuslatın eşiğinde bir samimi nefesle
Eridi benliğimin taşlaşan son zerresi

Ne dünün hasreti var, ne yarının telaşı
Maşukun huzurunda secdeye vardı başı
Bir cezbe rüzgârıyla silindi tüm gam u dert
Gözünün aynasından süzülen o gözyaşı

Sonsuzluk limanında durdu zaman ve felek
Hakk’ın tecellisine kucak açtı bu yürek
Artık ne gam barınır, ne de bir gölge kalır
Varlık, O’nun katında yok olmaktan ibaret

10.09.2026