Bêhna mirov çûye ser dûkelên genimê,
Çavên gelekî hatine girtin, di bêdengiya pêşkêşiyekê de.
Tiştên ku Xwedê bi heyranî afirandibûn,
Ji aliyê gelek dijminan ve bi xêrhatinê dihatin pêşwazîkirin.
Pejirandina me gelek caran,
Di hemberî xwe de şerm û fedî dihêle.
Serê xwe li hemberî evîna min xwar kirin,
Azadiya min ji destê min stand.
Xwe-naskirina min,
Bi baweriyeke birîndar re koç dikir.
Zanîna me çima her carê
Bi dengekî kêm û bêhêz dihate bilindkirin?
Lê çima di dawiyê de,
Jêhatinên me li hemberî daxwazên me rawestiyan?
Jêhatina min ji bo min taybet bû,
Lê tu carî nekariye bizanibî ez kî bûm.
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 01:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!