Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Zannediyor kendisini hiç ölmez,
Vicdanı kurular insafa gelmez,
Kazanmayı bilir paylaşmayı bilmez,
Vay nefsim der kendi yutar Anaçlar.

Aç gözlüler her gördüğüne göz koyar,

Her insan olgunlaşıp özünde pişmez,
Köylü köyünden geçer huylu huyundan geçmez,
Yedisinde aynı olan yetmişinde değişmez,
Altın semeride olsa eşek yine eşektir.

Hain başka bir şey bilmez çıkardan,

Dürüstlüğüm suistimal hediyem,
Geri dönüp sana canmı adayam,
Soysuz şeytan başka sana ne diyem,
Bundan sonra Allah'ından bul derim.

Altı aydır bu yer boşaldı doldu,

En yakın dostlarım kazar kuyuyu,
Dağdan inme yola gelmez ayıyı,
Seçemedim kötülerle ile iyiyi,
Hain Dünya sende akıl kalmadı.

Çok nusüpet her bedende her canda,

Vicdan yoktur Yüce Allah'ın kulunda,
Kadın erkek evlisinde dulunda,
Dünyada yaşarken hayat yolunda,
Aklın varsa her insana güvenme.

Fırsatı bulana kadar hep susar,

Hep toplamış körü şaşı,
Oy toplamak işin başı,
Hani nerde kilit taşı,
Doksan oyluk aklı Köyüm.

Birazcık akıllı ol ulan,

Aşk olsun dostlarım kıymet bilirse,
İki ayaklı şeytan yola gelirse,
Garip kimdir diye soran olursa,
Gelene gidene beni gösterin.

Dobra sözlerimden kaçıp gidenler,

Ne yaptıksa dünyada kalır anımız,
Öyle böylede olsa geçer günümüz,
Haktan gelir Hakka gider canımız,
Ben ölünce kopar asıl kıyamet.

Çok acıdır yüzü soğuk ölümün,

Kafir gelmiş Türkiye'de cirit atıyor,
Bu dünyanın anasını satıyor,
Aslanın ininde kedi yatıyor,
Ben kendi yurdum rahat değilim.

Her ay mahkumuz askeri ücrete,

Bilmem beddua mı bilmem çile mi,
Söyleyin dostları gördünüz mü hilemi,
Çekiyorum Allah vermiş belamı,
İki yakam bir araya gelmiyor.

Karga cirit atar masum şahinler,