Samandan bir kâğıt var önümde
Yazmaya başlayacaktım sonunu
Getiremeyeceğimi bildiğim halde
Kelimelerin yerini, gözyaşlarım
Doldurur satırları diye avunur oldum
Başladı kalem kendince konuşmaya
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta