Vebal Şiiri - Kasım Kobakçı

Şu yazın bilimci özden ne anlar,
Bu diyarda, dostlar bağrımı dağlar;
Sertçe eleştirip dilimi bağlar,
Her kusur buldukça eziyor beni.
*
Ne övgü beklerim ne yol izlerim,
Ne de sana uyup mana gizlerim,
Uğruna dökülen bütün sözlerim,
Hakkım geçmez sana, bin vebal olsun.
*
Bulunmazmış sende ne ruh ne sanat,
Hep şekilci kaldın, çırpınmaz kanat;
Ozan emeğine güdülen inat,
Verdiğim ilhamlar bin vebal olsun!