Varoş Şiiri - Şadiye Kılıç

Şadiye Kılıç
13

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Varoş

-17 Rebîulevvel 1438- 
En büyük şair sensin Allah’ım aksini demedim hiç
Çocuklar bile büyüyerek ihanet ettiler bana
Bir yüz saklıyken içimde hiçbir yüze benzemeyen
Bu kirli ellerimi hangi sözle yıkayayım

Üstümde gökyüzü alabildiğine alçakça
Alabildiğine alçakça her şey duayla da yükselmez
Bu filmi bir yerinden kesmeliyiz
Ve gidip ölmeliyiz ‘çin yeterince inandık

Ki annem Allah’ım, annem , ben büyürken süslesindi ellerimi
Ama şimdi katilimin felahı için duacıdır
Söz gümüşü geçince puhunun dillendirdiği gibi
Neydi her sahnede beliren o Pablo Escobar
Ya pervanenin ışığa dediğini duyan var mı
Duyan var mı ışığa koşar adım yürüyorken dünya
Işığı duyan var mı ve eski utancımı
Tevbemden habersizler günahımı çalan sazlar.

Şerham şerham yayılıyor dudağından kalbime
Yağmursa pek ıssız yağıyor bilmiyorlar
Ölgün yüzlü adamlar belirliyor noktaları
Onun yüzüyse çok önceden, ama çok önceden içime
Mavi kokulu bir şiirden düşmüş gibidir

Uyumak sığmıyor uykulara Allah’ım
Aklımın ipini sarkıttığım kuyularda
Yusuf’un duasıyla kaç koşar adım yakardım
İtikadımdır umut kesmemek nefes alıyorken hãlã

Ya düşünmek İsabella, film biterken kesmeli
Kimse ihanet etmemeli ben burada duruyorken
Dünya çok doluyor içime elan kusuyorum
Dilerken uzun uzun sabırlar ve aminler
Çocuklar diyorum çocuklar gelmeden
Temizlensin pıtraklı dünyalar.
-Unutamıyorum o varoşta hãlã
Konvers giyen solculara özeniyor
Şair kılıklı zenci çocuklar-

Şadiye Kılıç
Kayıt Tarihi : 23.10.2019 04:24:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!