Bir insan, sevilmediği sürece ne diye yaşar sence? Sonunu düşünmek bile istemediği hangi hülyanın esiri olur? Bir insan, muayyen bir vakte kadar yaşar. O vakitten sonra vaktini hasrettiği her şey tekrar eski vakitlere dönmek içindir. Yazık ki bir ömür ancak böyle boşa harcanır. Oysa bunu yaparak nice aydınlık yarınlara gözlerimizi sımsıkı kapatıp, ruhumuzun derinliklerindeki karanlıkta hiçbir gayeye tutunmadan mazilere çarpıp düşeriz. Ancak şimdi anlıyorum ki aşk böyle kör edermiş. Lakin ben gözlerimi bu karanlıkta kör etmeyi bin güneşli günlere yeğlerim.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta