Uykusuz geceler

UYKUSUZ GECELER

Uykusuz geceler tanıyor beni,
sabaha kadar duvarlarla konuşuyorum.
Kimse duymuyor içimde kopanları,
ben kendi çığlığımın içinde boğuluyorum.

Saat üçü gösteriyor yine…
Dört duvar üstüme üstüme geliyor.
Bir sigara yakıyorum,
dumanı bile senden yana.

Küllerine bakıyorum uzun uzun,
sanki ömrümün özeti orada duruyor.
Bir insan kaç kere ölür aynı acıyla?
Ben her gece yeniden ölüyorum.

Sen gittin…
ben kalmadım aslında.

Bedenim burada,
aklım darmadağın,
yüreğim bir köşede kanıyor.

Bana “unut” diyorlar.

Nasıl unutayım?

Ben seni unutmaya çalışırken
kendimi unuttum.

Şimdi aynaya baktığımda
karşımda ben yokum.
Gözleri çökmüş,
yüzü susmuş,
içinde bin tane cenaze taşıyan
bir yabancı var.

Geceler uzuyor…

Sabahlar gelmek bilmiyor.

Ben artık güneşten bile korkuyorum;
çünkü her doğan gün
senin olmadığını yeniden söylüyor.

Eskiden geceleri seni beklerdim,
şimdi geceler beni bekliyor.

Bir köşede sessizce oturup
hangi tarafımdan kırıldığımı düşünüyorum.

Sevdamdan mı?
Gururumdan mı?
Yoksa sana inanan
o aptal kalbimden mi?

Bilmiyorum.

Bildigim tek şey şu:

Ben artık eskisi gibi değilim.

Beni sen öldürmedin belki,
ama benden geriye
yaşayacak kadar bile insan bırakmadın.

Uykusuz geceler…

Siz benim şahidimsiniz.

Ben bu gecelerde
ağlamayı öğrendim,
susmayı öğrendim,
kimseye güvenmemeyi öğrendim.

Ve en kötüsü…

Kendimden bile şüphe etmeyi öğrendim.

Şimdi git.

Adımı anma.

Beni sorma.

Çünkü ben senin bıraktığın yerde değilim artık.

Ben gecenin dibindeyim.

Öyle bir yerdeyim ki
ne ışık ulaşır bana
ne de sabah…

Bir gün biri sorarsa:

“Bu adam neden böyle sustu?”

Deyin ki;

Bir zamanlar çok sevdi.
Sonra sevdiği tarafından yarım bırakıldı.
O günden sonra
geceleri uyumadı…
gündüzleri de yaşamadı.

Ve eğer bir gece
pencerende benim gölgemi görürsen
korkma.

Ben gelmiş olmam.

Sadece
uykusuzluğum
seni hâlâ unutamadığını
hatırlatmaya gelmiştir.

Delinin biri
Hamza Caymaz
01/09/2026