Uyanış Şiiri - Kasım Kobakçı

Zar incelir, tel çekilir;
Gözden perde, sır sökülür.
Hakikate yaş dökülür,
Zihne inmiş sivri vurgu.
*
Buz kesiği sözler kanar,
Akıl susar, idrak yanar.
İnsan biter, hiçlik sınar;
Kalbi delmiş ince burgu.
*
Düşünceler çizik yese,
Gerçek sızsa dar kafese,
Anlam binse her nefese;
Dağılır o yalan kurgu.
*
Tüm varlığa derinden bak,
Özü ara, kibrini yak!
Hayat fani, su gibi ak;
Vicdanında çetin sorgu.
*
Garip yolcu sırra erse,
İlim, irfan ile görse,
Sabır ile çile örse;
Yıkılır bak sahte korku.
*
Ruh uyanırsa aniden,
Can dirilirmiş yeniden.
Geçmiş benlik sen ve benden,
Uyanıştır bu son vurgu.