Üşüyorum Şiiri - Nejla Turan

​Üşüyorum.
Öyle pencere aralığından sızan bir ayaz değil bu.
Ne kışın soğuğu, ne geceyi yaran rüzgâr...
Tenim değil artık üşüyen.
​İçimde ölmüş bir mevsim var, güneşi çoktan gömülmüş.

Adı konulmamış bir yalnızlık, usul usul çürütüyor zamanı.
​Yalnızlığımın bedenini kendi sırtımda taşıyorum.
Hiçbir el uzanmıyor, hiçbir kol sarmıyor içimin ayazını.

Sesim kendime çarpıp dönüyor; kapısını çaldığım hiçbir sessizlik beni içeri almıyor.
​Çünkü insanı soğuk öldürmez bazen, vazgeçişler dondurur.

​Kimse bilmiyor;
bir gölge değil omzuma çöken,
içimde yavaş yavaş tükenen son bir nefes...

​Ve ben,
ruhuma sarılan kefene inat,
kendi yalnızlığımın soğuk cesedine nefes vermeye çalışıyorum.
Ama her nefesim biraz daha eksiltiyor beni.
​Üşüyorum... yalnızlığımın bedeniyle...
Üşüyorum...