Gidiyorum Şiiri - Nejla Turan

Gidiyorum…
sessizce, veda etmeden,
bir cümle bile dökmeden dudaklarımdan.
Kırıp dökmeden usulca,
cam gibi içimi parçalayarak gidiyorum.

Ten tene değmeden,
parmaklarım saçlarında dolaşmadan,
yüreğini yüreğimin tam ortasına gömmeden…
Bir ömür borçlu, bir ömür yaralı gidiyorum.
Her gidiş bir göz yaşı
boğazımda düğümlenen,
her gidiş bir sızı
kaburgalarımı kıran.
Her gidiş korkulu bir rüya,
uyanınca da bitmeyen.
Her gidiş bir çırpınış,
bir yutkunamama,
bir “dur” diyememe hali…
Vedalara sığdıramadığım tüm “sen”leri
içimde boğuyorum.

Sırtımda ceketim yamalı,
dikişleri atmış,
ayakkabım delik deşik.
Her adımda çakıl taşları
etimi kesiyor,
kanıyor içim dışından önce.
Tıpkı gidişler gibi…
Tıpkı seni bırakışlar gibi.

Gözlerimde senin son gülüşün donuyor,
kulaklarımda son “kal”deyişin çınlıyor.
Sokaklar daralıyor,
hava ağırlaşıyor,
ciğerlerim senin adınla dolup boşalıyor.
Adını haykırmak istiyorum,
bağırmak istiyorum,
ama sesim bile ihanet ediyor bana…
Sadece bir fısıltı kalıyor:
“Affet.” Gidiyorum…

Bu sefer dönüşü yok.
Geride bıraktığım izler
senin kapına kadar uzanıyor.
Belki bir gün o izleri takip ederken
ayakların acır,
belki o zaman anlarsın
benim her adımda nasıl öldüğümü.
İçimde bir mezar kazdım kendime,
adını yazdım taşına.
Her nefeste o mezardan
toprak kokusu geliyor.
Seni sevdiğim yerler
şimdi kangren olmuş,
her hatırladığım an
bıçak gibi saplanıyor.
Ellerim titriyor,
ama tutamıyorum seni.
Dudaklarım yanıyor,
ama öpemiyorum.
Yüreğim paramparça,
ama sana veremiyorum…
Çünkü ben gidiyorum.
En acısı da bu:
Giderken seni de
kendimden koparıyorum.
Geceler uzayacak artık,
sabahlar gelmeyecek.
Her şarkıda senin sesin,
her yağmurda senin kokun kalacak.
Ben ise…
yamalı ceketimle,
delik ayakkabılarımla,
içimde kanayan bir sen’le
yürüyeceğim bu uzun yolda.
Gidiyorum…
Sessizce.
Ama içimdeki feryat
hiç susmayacak.
Ve belki bir gün,
çok sonra,
bir yerlerde
ikimiz de
aynı acıyla
aynı anda
iç geçireceğiz… “Keşke…”