Şemsiyem Kapalı Şiiri - Nejla Turan

Yürüyorum, yağmura aldırmadan;
Düşen damlaları da umursamıyorum.
Sadece yürüyorum, şemsiyem kapalı...

Camdan süzülen yağmur tanesi gibi,
Toprağa karışıyor gözyaşım.
​Her damlada biraz daha eksiliyorum,
Her damlada biraz daha sana yaklaşıyorum.
Sessizlik en büyük çığlığım,
Ve sen duymuyorsun.

​Üşüyorum seni düşünürken titreyen kalbimle,
Gözyaşım ritim tutuyor yağmur damlalarına.
Sana yaslanmayı bekliyor, yağmur altında ıslanan omuzlarım;
Beklemek de özlemenin ta kendisi,
Ve ben seni hep özlüyorum.

​Sokaklar ıslak, ayaklarım da;
Ama içimdeki yangın sönmüyor.
Her damlada adın düşüyor avuçlarına,
Toplayıp cebime koyuyorum usulca.

​Akşamın matem rengi çöktü yine üstüme,
Gri bulutlar toplandı kirpiklerimin ucuna.
Yine de biliyorum;
En koyu lacivertin ardından mutlaka bir yıldız doğar.

​Sevda yükü ne ağırdır...
Biraz gözyaşı, derin bir iç çekme, kocaman bir sessizlik;
Zamansız biten bir melodi gibi.
Suskun bir gül açar içimin en kuytusunda.

​Belki bir gün açar güneş,
Islanır kirpiklerim bu kez sevinçten.
Ve o gün şemsiyem yine kapalı;
Çünkü artık sen yağarsın üstüme, kucaklarım seni.

​Susar kalbimin gürültüsü, dinlerim ruhumun fısıltısını;
O gün konuşmayız bile,
Sessizlik en yüksek sesimiz olur.
Yarım kalan bütün cümleler,
Yağmurla yıkanmış kaldırımlara yazılır.

​Ve o gün bayram olur bana;
Eline şeker verilmiş bir çocuk gibi...
Sığmaz sevincim hiçbir yere,
Ellerim ceplerimde yürürüm seninle.