Kül Olmadan Gel Şiiri - Nejla Turan

Kelimeler anlamsız kalıyor çoğu zaman.
Sustukça daha çok yer kaplıyor içimde
sana anlatamadıklarım.
Ve sonrası, gözlerime uğramayan
upuzun bir gece.

Bu sensizlikte sabah olur mu?
Hangi rüzgâr getirir sesini avuçlarıma?
Hangi köşe başında karşılaşırım gülüşünle?
Hangi pencere kenarında kalır
gözlerinin rengi?

Yarı yolda kaldım.
Adımlarım yetmiyor hasreti tamamlamaya.
Duy beni sevgili...
Haykırışım avaz avaz
ama sesim sağır duvarlarda yankılanıp duruyor.

Ne zaman daralsa nefesim seninle soluklanırım.
Seninle dinlenir yorgun ruhum.
Gökyüzünün mavi ferahlığı gibi
seninle huzur bulur içim.
Ama yoksun sevgili...

Hangi mısraya sakladın kendini?
Hangi şarkı fısıldar adını
ben susup dinlendiğimde?

Bazen bir çayın deminde,
bir kahvenin kokusunda gelirsin aklıma.
Bazen de yarım kalmış bir lokmada
dizilirsin boğazıma.

Sen yokken saatler duruyor,
akrep kovalamıyor yelkovanı.
Akşam derin bir suskunlukta uzayıp gidiyor.
Hangi karanlık gizler gözlerimdeki damlaları?
Hangi kalp dayanır bu kadar özlemeye?

Bir yön bulurum sana gelmek için
ama hep bir çıkmazda biter yol.

Unutmuyorum
gülüşünün karıştığı göz kenarlarını,
avcumda kalan sıcaklığın izini,
gecenin yarısında paylaştığımız
o sessiz kahkahaları.

Unutmuyorum sevgili.

Hangi rüya avutur
yokluğunla uyanan sabahlarımı?
Hangi masal inandırır kalbimi döneceğine?
Hangi takvim yaprağı müjdeler vuslatı?

Göğsümde bir kor ateş.
Sevmek neden bu kadar yakar?
Eksik olunca yanarmış insan,
tam olunca sönermiş acısı.

Yakmak da sende, iyileştirmek de.

Kül olmadan gel sevgili...

Hangi kollar sarar beni
bu kadar sen doluyken?
Hangi sevgili şifa olur
şifam sendeyken?

İçimdeki bu korla yanmayı öğrendim,
çıkmaz yollarda özlemeyi de.

Madem gelmiyorsun,
yağmurlar yağmasın.
Bu yangın sönmesin.
Küllerin içindeki kor gibi
yanayım yokluğunla.