Babasız Ev Şiiri - Nejla Turan

Ocak sönmüştür artık, duman tütmez bacada;
Yankılanır ağıtlar, avaz avaz pervazda.
Ağlaşan çocukların donar sesleri camda;
Babasız kalan evde göz ağlar, yürek yanar.

​Dört duvar, bir tavanı ayaz kaplar kış gibi;
Yarım kalmış hayatlar, görülmeyen düş gibi...
Kırılmıştır kanatlar, gariptirler kuş gibi;
Babasız kalan evde göz ağlar, yürek yanar.

​Katıksız yavan gelir, kuru ekmek sofrada;
Kaynasa da tencere, soğur yemek tabakta.
Boğaza tıkanır da son lokmalar kaşıkta;
Babasız kalan evde göz ağlar, yürek yanar.

​Koca çınar göçtüyse kalır evlatlar darda;
Ne gelen ne giden var, gözler bekler kapıda.
Yokluğuyla karanlık, yanmaz ışık odada;
Babasız kalan evde göz ağlar, yürek yanar.

​Kaçılmaz bu kaderden, el açarız semaya;
Çare yok bu gidişe, sığınırız duaya.
Az, çok olsa da ömür, mutlak dönüş Mevla'ya;
Babasız kalan evde göz ağlar, yürek yanar.

Nejla Turan
O5/09/2026