Annem kıskanır seni bazen…
Gözlerimdeki değişimi görünce
Sessizce gülümser ama anlar.
Çünkü ben
Hiç kimseye böyle bakmadım senden önce.
Anne…
Sen gideli
Bu evin sesi değişti.
Mutfaktan gelen tabak sesleri sustu,
Sabah kokan çayın buharı eksildi.
Ve ben ilk defa
Artık kimseye güvenim kalmadı...
Meğer en derin yaraları,
Düşman değil;
"Dostum" diyenler açarmış.
Bir selamı çıkar için verenler,
Artık şiir yazmıyorum,
Nasıl olsa sen yoksun…
Ne yazsam eksik kalıyor,
Ne söylesem sana ulaşmıyor.
Gelirsin diye beklediğim yollar,
Umudun bittiği yerde başlayan bir hikâye…
Bir zamanlar sana yazardım.
Gecenin bir vakti, herkes uyurken, ben seninle konuşurdum kâğıtlarda.
Bana bir hayat yazarmısın, adı sen olsun.
O hayatın içinde bi sen ol.
Düşlerim, hayallerim, hep sen dolu olsun.
ve O hayat'da hep sana dair olsun.
Ben babasız büyüdüm…
Bir çocuğun en çok ihtiyaç duyduğu yerde
Koca bir boşluk vardı içimde.
Okul çıkışlarında herkesin babası gelirdi bazen.
Omzuna alırdı çocuklarını,
Bir gün sessizliğim düşecek aklına
Gece yarısı ansızın uyanacaksın
Elini uzatınca boşluğu tutacaksın
İşte o zaman anlayacaksın…
Ben nasıl sevmişim seni…
Sevdiğim ben sende tutuklu kaldım.
Aklımın her köşesinde sen.
Sensiz bu şehirde daralıyorum ben.
Okuduğum şiirde sen, okuduğum kitapta sen,
Senin olmadığın tek bir yer yok.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!