Bazen kayboluyorsun ya, arada bi.
İşte ozaman ben çok yanlız kalıyorum, bu koca şehirde.
Aklımda kalan, gönlüme sığan tek umut.
Nekadar uzak değilsen, bi okadar da uzaksın işte.
İnceden inceye lanet ettim sana…
Bağırarak değil,
Sessizce çöken gecelerde.
Kimse duymadı belki
Ama içimde her gün biraz daha kırıldın.
Kime güveneyim söyle,
Herkes biraz kalleş olmuş.
Yüzlerde tebessüm var ama
Yürekler sessizce taş olmuş.
Dost diye sırtını döndüğün,
Kime güveneyim söyle,
Herkes olmuş hain, herkes iki yüzlü.
Dost diye sarıldıklarım,
Sırtımdaki yaraların sebebi çıktı.
Elimi kaç kez uzattım sana,
Kaç kez “gel” dedim sessizce...
Sen tutmadın ellerimden,
Ben yine de vazgeçmedim senden.
Sen güldün, eğlendin,
“Mahşere kaldı aşkımız…”
yarım kalmış dualar gibi…
Ne sen vazgeçebildin benden,
ne ben sensiz yaşamayı öğrendim.
Bizim hikâyemiz
Kaç gecedir ağladığımı sayamadım.
Artık bu son olsun, dediğim her gece,, ben yine sana ağladım.
Git nolur,, artık benden git,
Al bende neyin varsa, toparla herşeyini öyle git.
Sana tutulmuş kalbim
Zulmetme gel sevgili…
Geceler sensiz geçmiyor artık
Bir sesine muhtacım şimdi…
Bak yine adını sayıklıyor dudaklarım
Şehir yorgundu, insanlar telaşlı.
Ben ise kalabalığın içinde
Kendime ait bir yalnızlık taşıyordum.
Sonra seni gördüm.
Bir kafenin cam kenarında oturuyordun.
Elinde kitap vardı ama okumuyordun.
Ey yar adın aklımdan, hayalin rüyalarımdan çıkmaz oldu.
Sensiz geçen her dakika daha da çok bağlanıyorum sana.
Ne uzaklığın nede mesafeler düşündürmüyor beni.
Çünkü bir nefes kadar yakınsın bana.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!