Hû Şiiri - Nejla Turan

Avaz avaz bir nefesle doğduk,
Aldandık dünyanın cazibesine, Hû demeyi unuttuk.
Baktık hakikate, görmedik;
Okuduk Elif’i, anlamadık.

Ceset elbisesini ruha dar ettik,
Mânâ deryasından çıkıp boş heveslere daldık.
Kum saati gibi eridi ömür, bilmedik,
Gölgeler peşinde koştuk, bir iz silmedik.
Kalp aynası tozlandı, paslandı, görmedik;
Sundun bize kevseri, biz zehre tamah ettik...

Akıl bir sarhoş gemi, nefis ise fırtına;
Yükledik bunca günahı bükülmüş sırtımıza.
Sormadık hiç rehbere, bakmadık haritaya;
Kaybolduk bu çölde, serabı vatan ettik...

Düştük hicrân nârına, yandık, bilmedik,
Gaflet uykusundan hâlâ uyanmadık.
Bitsin bu kör karanlık!
Hidayet yağmurunla yıka ruhumuzu...

Ne tam dünyadayız, ne dünyaya uyanık;
Bir yakaza hâlinde her şey dumanlı, bulanık.
Aralansın perdeler, hakikate uyansın gözler.
Uyanışın ilk kelamı dökülsün dillerden; Hû…

Yürüdük yolları, menzil neresi?
Topraktan geldik, aslı inkâr ettik...
Şimdi ne yüzle bakarız rahmeti bol Rahman’a?
Sığındık avuç içi kadar yalan dünyaya.

Gözyaşıyla yıkansın şu kirli seccademiz,
Sensiz geçen her anı ziyan sayarız.
Bir tek Senin kapında yere değer dizimiz;
Affınla temizle, erdir bizi vuslata...

Çöz lisanı, ey her şeyi duyan, dindir bu sancıyı;
Döndür toprağın koynuna hakkı unutan nefisleri.
Kabul et affına sığınan biz mücrimleri.
Aç kapıyı yeniden, yetiş imdada,
Kesilmeden son nefes; Hû...
Nejla Turan