Üner Dilek Şiirleri - Şair Üner Dilek

Sahaf tezgâhında eski bir kitap
Öksüz Kalışların Ön Hikâyesi
Günübirlik hayat zoraki duruş
Nefes alışların son hikâyesi

Yılların bağrında yıkık bir duvar

Bir yarim olsa da elinden tutsam
Dağ bayır demeden gezsem onunla
Dertleri kederi gamı unutsam
Yoktan bir hikaye yazsam onunla

Yollar takılmadan ayaklarıma

ama bugün ama yarın
atacak yükünü üzerinden dünya
şiirler bitmeden
tuvaller sergilenmeden
çılgın çocuklarına şehrin
duvar diplerinin ürkek bakışlı yetimlerine

Üslub-u beyanına ayniyle insan derler
Hakim ol ki lafzına sözde dil utanmasın

Nabzını tut nazımın besteyi yardan iste
Nağmehan olasın ki sazda tel utanmasın

Gelip geçen şu yılların
Çoğu gitti azı kaldı
Fani olan ömrümüzün
Yazı gitti güzü kaldı

Bazen tatlı bazen acı

Vazgeçelim ben demekten
Hep beraber biz diyelim
Sen yerine lütfedip de
Saygı duyup siz diyelim

Yaşamanın hazı bunda

Demir parmaklığın paslı kilidi
Müebbete mahkûm kör zindanında
Dönüşü olmayan çıkmaz sokağın
İsmi konulmamış son girdabında

İnsafsız vurgunlar darbesi beter

Böyle gitmez biliyorum bu hayat
Gel otur yanıma sır paylaşalım
Şöyle bir maziye biraz seyahat
Kaybolan yılları sor paylaşalım

Kalan ömür geçen yıldan habersiz

Hikayeler kırgın, masallar küskün
Zamana sitemli, diller perişan
Maziden alınan ödünç iki gün
Hatıralar suskun, haller perişan

Gönül hanesinin göçmüş mihmanı

Dökülürken birer birer yapraklar
Aralanır sonbaharın kapısı
Rüzgar ile sürüklenen gazelin
Hışırtı sesleri hazan çağrısı

Kalmayınca hükmü baharın yazın