anne
ben kara bir çocuğum
toprağın gölgesinde
yumuşacık ellerinin şefkatiyle
dokun bana
gözlerinin gülümsemesiyle
Anne, başımı yastığa koyduğumda görünen sevgili
Anne, cennet kokan, cenneti ayaklarında taşıyan güzel veli..
gerdanındayken güvercinin
beyaz yelesinde, gagasında
sancısı duyulurken gecenin
nice günahları ezerken gündüz
tarihin kara kaplı defterinde
kara yazmalı kızlar,kadınlar
Yokluk içinde var olmuşuz; bilinmez
Kadimdir; alnımıza yazılan silinmez
Ey yolcu! Ne garipsin, bu dert bir türlü dinmez,
Ruha üflenen geceyi arada bul..
Bir meyve misali dalında kuruma
rabbim bana benden
benden yakınken
ben sana olamam
rabbimden daha yakın
bilmelisin
asuman çatlarken kahrından
Bir al benisiyle kör yaşamın
Ben sana demedim mi al yazmalım
Sana söylemedim mi seni sevdiğimi
Muratın ince salınışı gibi muş ovasında
Eteğinde süphanın salkım salkım
Yolun gittiği her yere
akmaz bütün gözyaşları şerden
geldiğinde zamanı
ortaya çıkar
ve senin için
son sayfalarını bıraktım
kalbimin
Geceydi,gecenin ayazında
Titrekti, titriyordu kalbin
Vurdumduymaz, soluksuz
Sesine yansımakta
Gölgenin uğultusu
Aslında sende biliyorsun
Adımdan başka mirasım yoktur benim
Mavi meleğin yeşil örtüsünden
Kulağımı unutmuşsa da sesi
İçeride kalan düşmanın gölgesi
Dışarı çıkmıştır kapının eşiğinden..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!