Umutun Elleri Şiiri - Umut Kaplan

Umudunu Yitirme
Geceyi kurşun gibi delip geçen bir çığlık gibi yazıyorum cümlelerimi
Duvarlara tırmanan sarmaşıklar zincirsiz bir özgürlükten yana
Ben ise gölgemi bile bu dar kente sığdıramayan bir kaçağım
Kayıp bir limana yanaşıyor her şafak vakti o koca vapurlar
Yorgun ve direnen mısralar taşıyorlar dalgaları yara yara denizin öte yakasına
İçimde kelepçelenmiş ezgilerin o dinmeyen uğultusu var
Bir yanım yangın yeri benim, bir yanım alabildiğine zemheri
Uzatılan o ürkek elleri sımsıkı sığınak yapmalı avuçlara
Kimsesizliğin ortasına ilmek ilmek direnerek bir harita çizmeli
Adı nedir, neyin nesidir, kimdir diye bir kez bile sormadan
Bir susuşun en koyu ortasında hasreti inatla büyütmeli
Yorulmadan taşımalı bu kavruk sinesinde dağların kadim inadını
Çünkü harcında direnç olanın, yarını elleriyle kurmaya her zaman yeter gücü
Gözlerde parlayan o tatlı uyanışla korkusuzca bakmalı dünyaya
Aşılan çetin yollara köprüler kurmalı o saf, o lekesiz aydınlıktan
Karanlığı darmadağın eden o hesapsız gülüşe sıkı sıkı tutunmalı
Bak gör o zaman yarınlar fırtınadan değil, alabildiğine bahardan yana
İnan bu uçsuz bucaksız denizlerin coşkusuna,
Kulak ver ve dinle, eğer kalbin hala umutla atıyorsa