O ağır, o can yakan sözleri duymaya ne gerek vardı?
İnsanız işte, bazen yalan sevdalara tutunuyoruz.
Kendimizi bir düşe kaptırıp, karşıdaki de aynı sanıyoruz.
Sonra bir fırtına kopuyor, her şey darmadağın...
Ne bilim yetiyor bu acıyı açıklamaya, ne sosyoloji.
Bir yankı kalıyor geriye, o zehirli lafların sinesinden.
Anlıyor insan, geçilmiyormuş tek taraflı köprülerden.
Göz göre göre uyanmak varmış bu uykusuz geceden;
Meğer fırtına değil, kalbin yalanıymış bizi deviren.
Kayıt Tarihi : 3.11.2026 16:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!