Umut ve Masal Şiiri - Umut Kaplan

"Boğuyorsun sevdiklerini" dedi birileri arkamdan, "böyle sevilmez..."
Zordu biliyorum, yollar barikat, yollar engebeli,
Ve tarihin o sarsılmaz yasası dikilmişti önümüze:
Engeller tek başına aşılmaz, el ele vuruşmak gerek!
"Bak bu yolun sonu belki uçurum, el ele gidebilecek miyiz?" dediğimde,
Aldığım o söz meğer bir and değil, günü kurtaran bir sipermiş.
Anlayamadım Umut, kendi eksikliklerimin faturasını bu aşka kestim.
Belki de öğrenmek gerekirdi sevmeyi baştan,
Bir de onun kıyısından, onun penceresinden bakarak...
Anlatamadım Umut, duru bir su gibi sızamadım menziline,
Gövdemi saran o muazzam yangını sığdıramadım kelimelere.
Gösterebilseydim eğer o tel örgüsüz, o yalansız emeği,
Belki başka bir göğe açılacaktı bu yaralı masal.
Şimdi ne anlamı var bu geç kalmış hesaplaşmanın, bu beyhude sitemin?
Şimdi ne anlamı var kendini böyle hoyratça dişlemenin?
Biz ki sahte vahalara can suyu taşıyan o onurlu çocuklardık,
Bir düş kurup, herkesi o düşün kavgasına yoldaş sandık.
Oysa bir fırtına koptu gecenin o en namussuz yerinde,
İki ayrı kutba savruldu ömrümüz; darmadağın, perişan...
Anladım ki yetmiyormuş tek başına bir yüreğin can havliyle direnmesi,
Kimin nerede yorulacağını, nerede sırtını döneceğini bilmeliymiş insan.
Ve en önemlisi bir şaiirin dediği gibi herşeyin naylondan olma ihtimalini
Asla asla unutmalıymış insan!