Umut Varsa Şiiri - Umut Kaplan

İçimin en kuytu yerinde saklı durur,
Ne bir ses verir ne de terk eder göğsümü.
En çok o zifiri, o kuşatılmış karanlıkta parlar,
Yıldızların bile sönüp gittiği o amansız gecelerde...
Yolunu yitirmiş yorgun kalplere ışık tutar,
Ayazda üşümüş elleri avuçlarında ısıtır.
Fırtınalar savurup dağıtmaya kalksa da onu,
O, kendi közünden, kendi direncinden yeniden doğar.
En sağır, en kalın duvarların ardından bile,
İnce bir sızıntı gibi sızar içeri...
En derin çaresizlikte bile vazgeçilmezdir,
Çünkü insanı ayakta tutan o son, o onurlu nefestir.
Her şeyin bittiği sanılan o dar eşikte,
Onu yitirmedikçe bütün yollar yeniden açılır.
Karanlık ne kadar koyu, gece ne kadar uzun olursa olsun,
Umut varsa, şafak mutlaka söker...
Ve bir sabah, en ağır kışların ortasında bile,
Göğsümüzde büyüttüğümüz o inatçı filiz,
Kırar üstündeki bütün buzları tek tek;
Çünkü diz çökmeyen bir yüreğin,
Yenilgiye yazılmış tek bir satırı bile yoktur...