Ayrılığın Bildirisi Şiiri - Umut Kaplan

Geldin, ardında namlu soğukluğu bir rüzgârla,
Kızgın bir öfkeyi kuşanıp fırlattın kelimelerini.
Diz çökmedim, bilirsin, ömrüm sığmaz sığınaklara ,
Ama her sözün, kuşatılmış bir kentin sokakları gibi,
Derinden, infaz edercesine yaraladı gövdemi.
Umursamadın yaramı, bir pusunun hainliği kapladı her yeri ,
Bir umudun savunmasız kalbini kurşunladığını görmedin.
Boğulur gibi oldum bir an, evet, hıçkırıklar dayandı kapıma,
Bir militan gizliliğiyle bastırdım hepsini içimin dehlizlerine.
Oysa ağlamayı yasaklamıştı kavgamız, unuttun mu?
Öyle dik, öyle derin gözünün içine bakarak sustum.
Ah, bilemezdin değil mi, bilmek istemezdin,
O bir anlık, o kaba ve sürgün kokan sözlerinin,
Bu yorgun meydanda bana yetip de arttığını.
Her şey bitti, bayraklar indirildi, barikatlar yıkıldı;
Sadece pervasız sözlerin yetti,
Tüm göğsümü bir mülteci kampı gibi viran etmeye.
Şimdi bir ayrılığın bildirisi okunuyor içimde,
Ve adı olmayan faili meçhul bir sızı kalıyor geriye.