Siperde kalan son şarkı Şiiri - Umut Kaplan

Siperde Kalan Son Şarkı
Gözlerindeki o dinmeyen fırtınaya sığınarak söylüyorum sevgilim;
artık bu kokuşmuş düzenin ne kavgasını taşımak geçiyor içimden ne de yükünü.
Tarihin bu en karanlık, bu en hileli saatinde,
ölüm bile temizleyemezken pazar tezgahlarında satılan kirli vicdanları,
ben sadece senin göğsüne mülteci olmak istiyorum.
Bak, ikimizin de inandığı o en berrak idealler, o kutsal umutlar,
şimdi sermayenin o soğuk şalterleri arasında birer birer harcanıyor.
Fabrika dumanlarının boğduğu bu gri kentte, emekçi çocukları mutluluğu hiç tanımadan büyüyor;
bizim o asil, o ödün vermez onurumuz ise burjuvazinin çamurlu postalları altında.
Hani hep haykırdığımız o güzel dünya hayali vardı ya,
şimdi asalak bir azınlığın saraylarında bir ganimet gibi sergileniyor.
Bizim nasırlı ellerimizle, göz nurumuzla yarattığımız ne varsa,
korkakların, o koltuklarına yapışmış bürokratların sofralarında meze şimdi.
Susturuldu sevdiğim, bizim türkülerimizi söyleyen o toplumcu sanat da susturuldu;
delilik, rasyonel bir kanun gibi kuruldu bu çürüyen sistemin tahtına.
Biz ne zaman bıkmadan "eşitlik" desek, ne zaman birbirimizin gözlerine bakıp "yoldaş" desek,
düzenin o satılık, o yozlaşmış mahkemelerinde suç ilan ediliyor sevdamız.
İşte bu yüzden, fırlatıp atasım geliyor ömrümün bu solan kızıl bayrağını,
vazgeçtim bu bitmek bilmeyen diyalektik kavgadan, yoruldu kalbim bu yenilgilerden.
Ama tam sırtımı dönüp gidecekken bu yangın yerinden,
seni bu vahşi çarkların, bu acımasız sömürünün ortasında yapayalnız bırakmak fikri saplanıyor göğsüme.
Seni bu kurşunî gecede, bu cellatların arasında korumasız bırakmak var ya...
İşte o çaresizlik, o koyu melankoli,
infaz mangasının karşısında gözlerini bağlatmamaktan çok daha ağır geliyor bana.
Sırf seni yalnız komamak için, sırf seninle aynı siperde can verebilmek için,
lanet ediyorum ve kalıyorum bu dünyada.
________________________________________