Umut Şiiri - Huntürk Han

Gün gelir, en koyu gece de sabaha eğilir,
Kırılan dal yeniden bahara değinir.
İnsan, düştüğü yerden doğrulmayı bilirse,
Talih dahi bir gün kapısına seğirtir.
Ne her giden kayıptır, ne kalan emanet;
Kimi yara öğretir, kimi vuslat saadet.
Yeter ki gönül, küle dönse de sönmesin,
Bir kıvılcım taşır her sessiz cesaret.
Sanma ki yol tükenir, yorgun düştün diye;
Irmak varır denize, taşlara küs diye.
Her ömür kendi bahtını alnında taşır da,
Umut, eğilmez hiçbir fırtınaya.
Ey insan! Başını kaldır gök yine yerinde,
Güneş dün doğduğu gibi doğar seherinde.
Dün senden ne aldıysa, yarın geri vermez belki;
Lakin umut, daima senin ellerindedir.

HUNTÜRK