Ufkun ötesine Şiiri - My Poem Halil Köse

Ufkun ötesine uzansın ellerin
Düşünceleri sal en uzaklara,
bırak aklın kendi kıyılarını aşsın.
Öyle bir atsın ki kalbin,
güneşi avuçlarının arasında yak;
isterse karanlığa bürünsün şafak.

Yüreğini sal vadilere,
çağlayanlar gibi aksın;
ırmaklar sel olsun, taşsın.

Bir nefes ver rüzgâra,
çarpsın, parçalansın dağlara.

Sana ağır gelen hiçbir acıyı
kutsal emanet gibi taşıma.

Aç düşüncelerinin kapısını,
çekme sana ağır gelen
hiçbir şeyin acısını.

Kır metafiziğin kilitlerini,
sana öğretilmiş tüm cevapları,
harcanmış zamanları
birer birer sök yerinden.

İsterse deniz taşsın,
dağlara vursun dalgalar,
bin parçaya bölünsün kayalar,
bırak yıkılsın bütün duvarlar.

Senin üzülmene alkış tutuyorlarsa,
mutluluğunu çalıp,
her gün biraz daha kırıp kalbini
yok sayıyorlarsa,
kopsun kıyamet,
varsın yıkılsın dünya.

Bırak kendini sonsuz ufuklara,
ne korku kalsın avuçlarında,
ne geçmişin gölgesi omuzlarında.