Tüylüce Yoldaşım Şiiri - Kasım Kobakçı

Ankara kışında dondurucu an,
Tüylü pamuk Tarçın odada gezer.
Tütüyor sobadan simsiyah duman,
Sahibin şefkati ruhumu sezer.
*
Yorgunluk çöküyor her akşam derin,
Rüzgarlar esiyor bahçede serin,
Sobanın yanında ayrılmış yerin,
Mırıldanıp durur şarkılar dizer.
*
Yoksulluk sürerken tarlada yoldaş,
Ekmeği böleriz her zaman sırdaş,
Gözleri parlıyor o minik dildaş,
Yırtık paltom ile tırmalar süzer.
*
Soğuktan donuyor parmağım ayaz,
Yüzümde çizgiler bırakıyor yaz,
Tüyleri pamuktan dökülür beyaz,
Üstüme atlayıp göğsümde bezer.
*
Zalimler sokakta estirir ferman,
Masumlar ağlıyor kalmamış derman,
Kötülük saçanlar bulmuyor aman,
Zavallı dostumu korkutup üzer.
*
Karlar dökülünce başlar kara kış,
Ürkekçe etrafa atılır bakış,
Sokak taşlarına işlenmiş nakış,
Titreyen ruhuyla düğümü çözer.
*
Hainler saldırıp verdi bak hasar,
Avcılar durmadan menfaat kasar,
Şehirler üstüne karanlık basar,
Patisi kanayıp toprağı çizer.
*
Dostlar kaybolup da gidiyor uzak,
Her yerde kurulmuş sinsi bir tuzak,
Isınmak imkansız söndü o ocak,
Kuyruğu titretip karları silker.

Kötüye direnip gösterdik inat,
Hürriyet uğruna çırpıldı kanat,
Zalime atıldı peş peşe tokat,
Yeniden doğarak hileyi sezer.
*
Sonunda biterken yazılmış masal,
Şehirde çalıyor huzurlu kaval,
Rüyalar içinde yüzüyor hayal,
Tüylüce yoldaşım minderde bekler.