Tutanak Şiiri - Songül Eğriöz

Bu bir tutanaktır, biliyor musun?
Anılarda acılar birikti,
yüreğimin kan toplanan yerinde.
Dünden alacaklı olduklarım
ertelendi yarınların derinine.
Dilimin suskun alfabesinde
birkaç devrik cümle terbiye edilir.
Nice kelime konar yine
yorgun gönlümün penceresine, sessizce eğilir.
Yokluk net gelir;
alışırım, kabullenirim, devam ederim.
Çünkü gidenin ardından değil,
kalanın yüküyle yürümeyi bilirim.
Can acıtan yokluk değil aslında;
yarım kalan bir bakışın izi,
eksik söylenmiş bir cümlenin sızısı,
ve vedaya dönüşememiş bir sessizliğin gizidir.
İşte bütün tutanak bundan ibaret:
Biraz kırgınlık, biraz hasret...
Adı konulmamış duygular arasında
eksilen hep ben oldum nihayet.