“Kendi yörüngesine aşık bir rüzgar gibi…”
ellerin, göğün maviliğinden
denizin bağrına süzülen
mağrur bir martının kanat çırpışı.
dokunsan avucumda kristalleşecek kadar
yakın;
bulutların hırçın sarmalında,
kendi yörüngesine aşık bir rüzgar.
ilk sevdanın kimsesiz hürriyeti.
göğün boşalttığı o ilk rahmetle
sırılsıklam bir ruh süzülüyor içimize.
yağmurun tınısı diniyor, güneş tenimizde:
ufkun kader mühründen dağın doruğuna
ölümsüzü yakalayan o yedi renkli kavis.
zamanın bittiği yerde el ele;
kalpten kalbe dökülen her dilek
bir yıldız kayması kadar sessiz.
suyun en mahrem yerinde yankılanan
kadim bir çığlık bu.
ellerin ellerimi bir mühür gibi kavrıyor;
ebediyetin sessiz tanıklığında
bir daha çözülmemek üzere kenetleniyor
ruhumuz.
kızıllık, mavi suların derinliğinde kendi
yasını tutuyor.
dönüş biletleri yakılmış bir sevda,
güneşin kalbine yapılan mukaddes
yolculuk.
üstümüzde martılar, gökyüzüne hırçın
çentikler atıyor.
kendi seslerinde boğularak,
her çığlıkta yeniden sevdalanarak,
inatla dönüyorlar kaderimizin etrafında.
Ali İhsan Kaya 2
Kayıt Tarihi : 15.11.2026 11:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Her büyük aşk, biraz da dünyadan vazgeçtiğimiz o sınıırda başlar. Onlar da tam olarak öyle yapmışlardı; geride kalan tüm takvimleri, yarım kalmış cümleleri ve dönüş biletlerini çoktan yakmışlardı. Yaz yağmuru ansızın bastırıp tenlerini ıslattığında, gökyüzü sanki içlerindeki o sırılsıklam çocuğu uyandırmıştı. Yağmur dindiğinde, ufukta beliren o yedi renkli kavis, dünyaya inen ilahi bir köprü gibi üzerlerinden geçiyordu. Artık saatlerin, dakikaların ve "yarın"ların bir hükmü kalmamıştı. Zamanın bittiği o sessiz yerde el ele duruyorlardı. Elleri birbirine bir mühür gibi kenetlendiğinde, etraflarındaki her şey silindi; geriye sadece suyun en mahrem yerinde yankılanan o kadim çığlık ve kalpten kalbe dökülen sessiz dilekler kaldı. Güneş yavaş yavaş batıyor, kızıllık mavi suların derinliklerinde kendi yasını tutarken, onlar güneşin kalbine doğru yapılan mukaddes bir yolculuğun tam ortasındaydılar. Başlarının üzerinde dönüp duran martılar ise sanki bu sonsuzluğun şahidi gibi, gökyüzüne hırçın çentikler atıyordu. Dönüşü yoktu bu yolun; çünkü bazı sevdalar, ancak her şey bittiğinde gerçekten başlardı.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!