Tunç Kafiyesi Şiiri - Meryem Kargi

​Bir tunç kafiyesidir gözlerin.
Bir nehir çalkantısı bakışlarımız, bakışmalarımız...
Yedi tepeye doğru çıkmak seninle.
En uzun ama en güzel yolculuklarımız.
Zira,
Durup dinlemektense, sevmek...
Beni hoş gör,
Seni sevdiğimdendir bunca hasret,
Hâlbuki sevmedim diyemem.
Haddim olmadan böyle bir işe kalkıştım
Bağışla...
Sükûnetimi sen bilirsin.
Ben al saksıya koy..
Değsin ellerin toprağıma!
Verdiğin su "can" olsun bana...
Çünkü
Bir şiir dizesidir "ellerin"
Bir dua'dır içimde.
Shakespeare 'in 18. Sonesidir aklıma gelen,
Cemal Süreya'nın "Üvercinka"sıdır.
Her bir dizesinde uzar gider saçların,
Karış karış her bir santimi izlerim incelerim.
Yaşlanmakta güzeldir seninle.
Gülmek hep aynı şeylere...
Çocukluklarımızı hatırlayıp tazelemek anılarımızı.
Üzülmek birlikte.
Bazen sevinçten olsa gerek.
Hepimiz aynı kaderi yaşıyoruz, bir yerlerde varız hep.
Hatırladığımız kadar.
Kendim den bilirim, ardışık şiirlere benziyorsun.
Rönesanstabloların kıskandırıyor, yağmurlu günleri andırıyorsun...